Amanecer contigo
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
Cuando emprendimos el viaje
A las habitaciones del deseo,
Fue como salir expelidos
Al espacio intersideral.
Yo me comporté
Como una bestia humanoide
Que por instinto sólo piensa
En el rozar de lenguas,
En los mimos,
La ternura.
Y una vez pasado el dintel,
La sangre
Que casi se evapora.
Amanecer contigo
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
Expreso por escrito mis emociones, pensamientos, sentimientos e ideas en alguna de las lenguas que me dominan, durante cada día del año 2018.
2018.10.02 4096 Las urdimbres de costumbre
Yo soy el tipo que hizo
Que tu balanza
Se inclinara apuntando
En dirección al cariño,
Y tú fuiste quien arrastró
Mi cuadriga hasta las tierras
Donde era regente la paz,
Donde moraba la seguridad.
La rosa de los vientos giró
Como movida por un huracán
Y en el fragor de la pasión
Descubrimos que el mundo
Estaba hecho
Para nosotros dos.
Juntos fuimos tejiendo
Las urdimbres de costumbre
Que hicieran que tu pecho
Y mi pecho se acomodaran
A tus días sin lunas
A mis noches sin sol.
Que tu balanza
Se inclinara apuntando
En dirección al cariño,
Y tú fuiste quien arrastró
Mi cuadriga hasta las tierras
Donde era regente la paz,
Donde moraba la seguridad.
La rosa de los vientos giró
Como movida por un huracán
Y en el fragor de la pasión
Descubrimos que el mundo
Estaba hecho
Para nosotros dos.
Juntos fuimos tejiendo
Las urdimbres de costumbre
Que hicieran que tu pecho
Y mi pecho se acomodaran
A tus días sin lunas
A mis noches sin sol.
2018.10.01 4095 Que tú cayeras en mi tierra fértil
Y vimos juntos
Lo que habíamos hecho
Y he aquí que era apasionante
En gran manera
Y fueron los días y las noches
Verano, otoño, invierno,
Y primavera.
La lógica era
Que tú cayeras en mi tierra fértil
Como la semilla esparcida
Del diente de león,
Y que en el atolón
Que rodea mi psique
Tú te reprodujeras
Y fructificaras
Al ciento por uno,
A miles por diez.
Que nuestros cuerpos
Alimentaran el árbol
Como un caedizo cotiledón
Día tras día hasta que
Se desvaneciera el sol.
Que en torno a la tierra
De la carnívora pasión
Danzáramos embriagados
Como la luna y el sol.
Lo que habíamos hecho
Y he aquí que era apasionante
En gran manera
Y fueron los días y las noches
Verano, otoño, invierno,
Y primavera.
La lógica era
Que tú cayeras en mi tierra fértil
Como la semilla esparcida
Del diente de león,
Y que en el atolón
Que rodea mi psique
Tú te reprodujeras
Y fructificaras
Al ciento por uno,
A miles por diez.
Que nuestros cuerpos
Alimentaran el árbol
Como un caedizo cotiledón
Día tras día hasta que
Se desvaneciera el sol.
Que en torno a la tierra
De la carnívora pasión
Danzáramos embriagados
Como la luna y el sol.
2018.09.30 4094 Nemezo de forgeso emeriĝas en la loko de mia amo
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de miaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita vian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de via amo.
Timo flutras
En miaj internoj.
Ĝi estas supersona vesperto
Auskultante la kavernon
De mia koro.
Mi kredas ke mi ne povas plu.
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de viaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita mian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de mia amo.
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de miaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita vian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de via amo.
Timo flutras
En miaj internoj.
Ĝi estas supersona vesperto
Auskultante la kavernon
De mia koro.
Mi kredas ke mi ne povas plu.
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de viaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita mian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de mia amo.
2018.09.30 4093 Eine Nemesis der Vergessenheit tritt an die Stelle meiner Liebe
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position meiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um deine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle deiner Liebe.
Angst flattert
In meinem Inneren.
Es ist eine Überschall-Fledermaus
Dass auskultiert der Höhle
Aus meinem Herzen.
Ich glaube, dass ich nicht mehr kann.
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position deiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um meine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle meiner Liebe.
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position meiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um deine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle deiner Liebe.
Angst flattert
In meinem Inneren.
Es ist eine Überschall-Fledermaus
Dass auskultiert der Höhle
Aus meinem Herzen.
Ich glaube, dass ich nicht mehr kann.
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position deiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um meine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle meiner Liebe.
2018.09.30 4092 Una nemesi dell'oblio emerge nel luogo del mio amore
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle mie stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il tuo sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del tuo amore.
La paura svolazza
Dentro di me.
È un pipistrello supersonico
Auscultando la caverna
Dal mio cuore
Non penso di poter più.
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle tue stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il mio sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del mio amore.
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle mie stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il tuo sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del tuo amore.
La paura svolazza
Dentro di me.
È un pipistrello supersonico
Auscultando la caverna
Dal mio cuore
Non penso di poter più.
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle tue stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il mio sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del mio amore.
2018.09.30 4091 Uma nêmesis de amnésia emerge no lugar do meu amor
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos meus astros,
Que está pronto
Para esconder-se seu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do seu amor.
O medo move suas assas
Nas minhas entranhas.
É um morcego supersônico
Auscultando a caverna
Do meu coração.
Eu acho que não posso mais.
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos seus astros,
Que está pronto
Para esconder-se meu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do meu amor.
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos meus astros,
Que está pronto
Para esconder-se seu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do seu amor.
O medo move suas assas
Nas minhas entranhas.
É um morcego supersônico
Auscultando a caverna
Do meu coração.
Eu acho que não posso mais.
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos seus astros,
Que está pronto
Para esconder-se meu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do meu amor.
2018.09.30 4090 Un Némésis d'oubli émerge à la place de mon amour
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de mes étoiles,
C'est à peu près
De cacher ton soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de ton amour.
Le peur bat ses ailes
Dans mes entrailles.
C'est une chauve-souris supersonique
En auscultant la caverne
De mon cœur.
Je pense que je ne peux plus le faire.
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de tes étoiles,
C'est à peu près
De cacher mon soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de mon amour.
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de mes étoiles,
C'est à peu près
De cacher ton soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de ton amour.
Le peur bat ses ailes
Dans mes entrailles.
C'est une chauve-souris supersonique
En auscultant la caverne
De mon cœur.
Je pense que je ne peux plus le faire.
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de tes étoiles,
C'est à peu près
De cacher mon soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de mon amour.
2018.09.30 4089 A nemesis of oblivion emerges in the place of my love
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of my stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of your sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of your love.
Fear flutters
In my deepest insides.
It's a supersonic bat
Ausculting the cavern
Of my heart.
I think I can’t anymore.
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of your stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of my sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of my love.
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of my stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of your sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of your love.
Fear flutters
In my deepest insides.
It's a supersonic bat
Ausculting the cavern
Of my heart.
I think I can’t anymore.
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of your stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of my sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of my love.
2018.09.30 4088 Una némesis de olvido emerge en el lugar de mi amor
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de mis astros,
Que a punto está
De ocultarse tu sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de tu amor.
El miedo aletea
En mis adentros.
Es murciélago supersónico
Auscultando la caverna
De mi corazón.
No creo que pueda más.
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de tus astros,
Que a punto está
De ocultarse mi sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de mi amor.
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de mis astros,
Que a punto está
De ocultarse tu sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de tu amor.
El miedo aletea
En mis adentros.
Es murciélago supersónico
Auscultando la caverna
De mi corazón.
No creo que pueda más.
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de tus astros,
Que a punto está
De ocultarse mi sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de mi amor.
2018.09.29 4087 La oleada de otoño viene
La oleada de otoño viene
Con sus hojas, con sus lluvias
Con su vientos revoloteando
Entre el verde de los árboles.
La oleada de otoño viene
Desarraigando pendiente abajo
Las carnes macilentas,
Los colgajos.
¿La oleada de otoño viene
Con su huracán de hojas
Y de lluvia
A limpiarme el alma,
A calar mis huesos,
A aliviar mi congoja?.
La oleada de otoño viene
Sin tu isla del tesoro,
Sin tu fantasía marina,
Sin tu baúl de perlas.
La oleada de otoño viene
A despojar mi nada,
Con su tsunami azul
Con su marejada,
Como fuego intempestivo
Como tempestad en llamas.
Con sus hojas, con sus lluvias
Con su vientos revoloteando
Entre el verde de los árboles.
La oleada de otoño viene
Desarraigando pendiente abajo
Las carnes macilentas,
Los colgajos.
¿La oleada de otoño viene
Con su huracán de hojas
Y de lluvia
A limpiarme el alma,
A calar mis huesos,
A aliviar mi congoja?.
La oleada de otoño viene
Sin tu isla del tesoro,
Sin tu fantasía marina,
Sin tu baúl de perlas.
La oleada de otoño viene
A despojar mi nada,
Con su tsunami azul
Con su marejada,
Como fuego intempestivo
Como tempestad en llamas.
2018.09.28 4086 Yo debería
Yo debería estar satisfecho
Y no seguir rodando
Aguas adentro
En este mar.
Yo debería hacer lo correcto
Y cortar las alas
A este pájaro insomne
Que devora mis ojos
Y me induce a anhelar.
Yo debería abrir mi plexo
Y dejar volar
Los suspiros desasosegantes
Que amarran las alas
De mis sueños
Y su trinar
Yo debería hacerme el muerto
Y dejar
Que pase la muerte
Grande
Y esperar la muerte
Pequeña
Junto a tu altar.
Y no seguir rodando
Aguas adentro
En este mar.
Yo debería hacer lo correcto
Y cortar las alas
A este pájaro insomne
Que devora mis ojos
Y me induce a anhelar.
Yo debería abrir mi plexo
Y dejar volar
Los suspiros desasosegantes
Que amarran las alas
De mis sueños
Y su trinar
Yo debería hacerme el muerto
Y dejar
Que pase la muerte
Grande
Y esperar la muerte
Pequeña
Junto a tu altar.
2018.09.28 4085 一个秋天的风景 【yīgè qiūtiān de fēngjǐng】
我的嘴和你的嘴
它们是桥梁,
一棵树,
一座山,
一条河。
一起
我们是,
从你的吻到我的吻,
一个秋天的风景。
它们是桥梁,
一棵树,
一座山,
一条河。
一起
我们是,
从你的吻到我的吻,
一个秋天的风景。
2018.09.27 4084 La timidez que me asusta
Si pudiera rascarme
Esa sensación
De desesperada ansiedad
Que me cubre como costra
Como si fuese un pericarpio imbricado
La parte externa de mi corazón.
Si pudiera atrapar
Esas maripositas que revolotean
En el transecto lineal
De mi estómago a mi lengua.
Si tuviera
La fuerza suficiente
Para agitar mi brazo derecho
Y arrojar como David
La piedra envuelta entre la honda
Para golpear el gigantesco Goliat
De la timidez que me asusta.
Si pudiera decirte
Cuánto me gustas,
Este cielo se despejaría
Y las nubes ahora grises
Resplandecerían en prístinos
Blancos y azules,
Se convertiría el témpano
De mi lengua
En un río cristalino
Arrastrando consigo el placer.
Esa sensación
De desesperada ansiedad
Que me cubre como costra
Como si fuese un pericarpio imbricado
La parte externa de mi corazón.
Si pudiera atrapar
Esas maripositas que revolotean
En el transecto lineal
De mi estómago a mi lengua.
Si tuviera
La fuerza suficiente
Para agitar mi brazo derecho
Y arrojar como David
La piedra envuelta entre la honda
Para golpear el gigantesco Goliat
De la timidez que me asusta.
Si pudiera decirte
Cuánto me gustas,
Este cielo se despejaría
Y las nubes ahora grises
Resplandecerían en prístinos
Blancos y azules,
Se convertiría el témpano
De mi lengua
En un río cristalino
Arrastrando consigo el placer.
2018.09.26 4083 Traza una línea a la altura de mi ecuador
Traza una línea
A la altura de mi ecuador
Y divide de forma fulminante
Mis endechas,
Del oriente
Al occidente
Ciérrame las brechas.
Sepárame con rayas paralelas
Y que según el canon de mi tierra,
La amargura no llegue
A juntarse con mis penas.
Colonízame
Con tus ramas verdes,
Desde mi cenit
A mi nadir
Y hazme florecer
Con tus mimos
Cuando llenes de tu polen
Mis trópicos repletos
De innumerables estrellas.
A la altura de mi ecuador
Y divide de forma fulminante
Mis endechas,
Del oriente
Al occidente
Ciérrame las brechas.
Sepárame con rayas paralelas
Y que según el canon de mi tierra,
La amargura no llegue
A juntarse con mis penas.
Colonízame
Con tus ramas verdes,
Desde mi cenit
A mi nadir
Y hazme florecer
Con tus mimos
Cuando llenes de tu polen
Mis trópicos repletos
De innumerables estrellas.
2018.09.25 4082 Anhelaba ser un río en tus orillas
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
La pupila lunar
Vio mi tristeza
Y quiso convertirla
En deseos de sollozar.
Anhelaba ser un río
En tus orillas.
Que encauzaras
Mis delirios,
Que corrigieras
Mi eufórico trinar.
Mis monedas arrojadas
Al fondo de tu pozo de la dicha
Encontraron el eco
Se habían ido tus aguas,
Secado tu manantial.
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
La pupila lunar
Vio mi tristeza
Y quiso convertirla
En deseos de sollozar.
Anhelaba ser un río
En tus orillas.
Que encauzaras
Mis delirios,
Que corrigieras
Mi eufórico trinar.
Mis monedas arrojadas
Al fondo de tu pozo de la dicha
Encontraron el eco
Se habían ido tus aguas,
Secado tu manantial.
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
2018.09.24 4081 Tu mirada se curva
Mi navío vaga
Despacio
Por la circunscripción
De tu espalda,
Mientras yo soy lo mismo
Que un meteoro
Que se observa
Incandescente
En la distancia.
Quiero regalarte
Mis verdes hojas
Lanceoladas
Y que juntos vayamos
A cazar de noche,
Usando nuestras cerbatanas.
Pero tu mirada
Se curva
Y en mi pecho
Se replica
El vacío y la nada.
Despacio
Por la circunscripción
De tu espalda,
Mientras yo soy lo mismo
Que un meteoro
Que se observa
Incandescente
En la distancia.
Quiero regalarte
Mis verdes hojas
Lanceoladas
Y que juntos vayamos
A cazar de noche,
Usando nuestras cerbatanas.
Pero tu mirada
Se curva
Y en mi pecho
Se replica
El vacío y la nada.
2018.09.24 4080 Kiam vi komencis foriri de mi arbaro
Kiam luciolo
Ĝi malproksimigas de vi
Meze de la nokto,
Vi vidas ĝian lumon malpliiĝantan
Ĝis ĝi perdiĝas
Sur la horizonto.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Mia koro fermiĝis
Kiel folio de cekropio.
Tiuj estis tagoj, kiam
Aŭtuno komencis.
De mia amo de hieraŭ
La fumo dispelis
Kaj la sunsubiro
Kun ĝia inkandeska lumo
Ĝi pasigis la nokton.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Ĝi malproksimigas de vi
Meze de la nokto,
Vi vidas ĝian lumon malpliiĝantan
Ĝis ĝi perdiĝas
Sur la horizonto.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Mia koro fermiĝis
Kiel folio de cekropio.
Tiuj estis tagoj, kiam
Aŭtuno komencis.
De mia amo de hieraŭ
La fumo dispelis
Kaj la sunsubiro
Kun ĝia inkandeska lumo
Ĝi pasigis la nokton.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
2018.09.24 4079 Quando hai iniziato ad alontanarti della mia foresta
Quando una lucciola
Si allontana da te
Nel mezzo della notte,
Vedi la sua luce che diminuisce
Fino a quando si è persa
All'orizzonte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta
Il mio cuore è chiuso
Come una foglia che si secca.
Erano giorni in cui
L'autunno aveva comminciato.
Dal mio amore di ieri
Il fumo si era dissipato
E il tramonto
Con la sua luce a incandescenza
Lasciò il posto alla notte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta.
Si allontana da te
Nel mezzo della notte,
Vedi la sua luce che diminuisce
Fino a quando si è persa
All'orizzonte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta
Il mio cuore è chiuso
Come una foglia che si secca.
Erano giorni in cui
L'autunno aveva comminciato.
Dal mio amore di ieri
Il fumo si era dissipato
E il tramonto
Con la sua luce a incandescenza
Lasciò il posto alla notte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta.
2018.09.24 4078 Quand tu as commencé à t'éloigner de ma forêt
Quand une luciole
Il s'éloigne de toi
Au milieu de la nuit,
Se voyez sa lumière diminuer
Jusqu'à ce qu'il soit perdu
À l'horizon
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Mon cœur s’est fermé
Comme une feuille de coulequin.
C'étaient des jours où
L'automne avait commencé.
De mon amour d'hier
La fumée s'était dissipée
Et le coucher du soleil
Avec sa lumière incandescente
Il a cédé la place à la nuit.
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Il s'éloigne de toi
Au milieu de la nuit,
Se voyez sa lumière diminuer
Jusqu'à ce qu'il soit perdu
À l'horizon
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Mon cœur s’est fermé
Comme une feuille de coulequin.
C'étaient des jours où
L'automne avait commencé.
De mon amour d'hier
La fumée s'était dissipée
Et le coucher du soleil
Avec sa lumière incandescente
Il a cédé la place à la nuit.
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Suscribirse a:
Entradas (Atom)