Um bando de gaivotas
Oprime o céu
E sua nuvem se move
Como uma rainha majestosa
Enquanto eu,
Ancorado à minha alma
Como uma rocha vejo
O esplendor
Ante meus olhos desfilarem
Assim vi você ir longe
Das minhas sombras
Com a luz espontânea
Que você irradiava.
E se leva com você
Meu galeão de tesouros
Com minhas malas de beijos,
Meus troncos de mimos
Meus baús de ternura
E meus cofres cheios
De moedas
Que eu deveria
No poço dos desejos
Com esperanças jogar.
Agora, sem barris de anseios,
Nem garrafões de vontades,
Nem em minhas adegas
Alguma avidez,
Me sinto tão perdido
Como uma gota
De agua da chuva
Que tem caído no mar.
Expreso por escrito mis emociones, pensamientos, sentimientos e ideas en alguna de las lenguas que me dominan, durante cada día del año 2018.
2018.10.23 4148 Mi galeón de los deseos
Una bandada de gaviotas
Oprime el cielo
Y tu nube se desplaza
Como una reina majestuosa
Mientras yo,
Fijado a mi alma
Como una roca veo
El esplendor
Ante mis ojos desfilar,
Así te vi alejarte
De mis penumbras
Con la luz espontánea
Que irradiabas.
Y te llevas contigo
Mi galeón de los tesoros,
Con mis valijas de besos,
Mis baúles de mimos,
Mis cofres de ternuras
Y mis arcas llenas
De monedas
Que debía
Al pozo de la dicha
Con esperanzas arrojar.
Ahora, sin barriles de deseo,
Ni toneles de anhelos,
Ni bodegas interiores
Henchidas de avidez,
Me siento tan perdido
Como gota
De agua lluvia
Cuando cae sobre el mar.
Oprime el cielo
Y tu nube se desplaza
Como una reina majestuosa
Mientras yo,
Fijado a mi alma
Como una roca veo
El esplendor
Ante mis ojos desfilar,
Así te vi alejarte
De mis penumbras
Con la luz espontánea
Que irradiabas.
Y te llevas contigo
Mi galeón de los tesoros,
Con mis valijas de besos,
Mis baúles de mimos,
Mis cofres de ternuras
Y mis arcas llenas
De monedas
Que debía
Al pozo de la dicha
Con esperanzas arrojar.
Ahora, sin barriles de deseo,
Ni toneles de anhelos,
Ni bodegas interiores
Henchidas de avidez,
Me siento tan perdido
Como gota
De agua lluvia
Cuando cae sobre el mar.
2018.10.22 4147 Il mio sguardo fu una lucciola
All'inizio di tutto,
Il mio sguardo fu
Una semplice lucciola,
Chi si è avventurata
Ad avvicinarsi
Al fuoco nero
Dai tuoi occhi.
I tuoi pupille furono
Fiore divorante
Di amori
Ed esacerbante
Della mia ansietà.
I miei mille
Audaci lucciole
Sono stati divorati
Per l'oscurità
Dai tuoi occhi,
Quando s’arrischiarono
Alla foresta
Annerita
Dal tuo sguardo.
E non ho mai sentito
Allo stesso modo.
Il mio sguardo fu una lucciola
Persa nel delirio
Dal tuo scuro sguardo.
Il mio sguardo fu
Una semplice lucciola,
Chi si è avventurata
Ad avvicinarsi
Al fuoco nero
Dai tuoi occhi.
I tuoi pupille furono
Fiore divorante
Di amori
Ed esacerbante
Della mia ansietà.
I miei mille
Audaci lucciole
Sono stati divorati
Per l'oscurità
Dai tuoi occhi,
Quando s’arrischiarono
Alla foresta
Annerita
Dal tuo sguardo.
E non ho mai sentito
Allo stesso modo.
Il mio sguardo fu una lucciola
Persa nel delirio
Dal tuo scuro sguardo.
2018.10.22 4146 Meu olhar foi um vaga-lume
No começo de tudo,
Meu olhar foi
Um simples vaga-lume
Que se aventurou
A ficar pertinho
Do negro fogo
De seus olhos.
Suas pupilas foram
Flor devoradora
De amores
E exacerbadoras
Da minha ansiedade.
Meus mil audaciosos
Vaga-lumes
Eles foram devorados
Pela escuridão
De seus olhos,
Quando se aventuraram
Ao bosque
Enegrecido
Do seu olhar.
E nunca mais eu senti
Do mesmo jeito.
Meu olhar foi um vaga-lume
Perdido no delírio
De seu sombrio olhar.
Meu olhar foi
Um simples vaga-lume
Que se aventurou
A ficar pertinho
Do negro fogo
De seus olhos.
Suas pupilas foram
Flor devoradora
De amores
E exacerbadoras
Da minha ansiedade.
Meus mil audaciosos
Vaga-lumes
Eles foram devorados
Pela escuridão
De seus olhos,
Quando se aventuraram
Ao bosque
Enegrecido
Do seu olhar.
E nunca mais eu senti
Do mesmo jeito.
Meu olhar foi um vaga-lume
Perdido no delírio
De seu sombrio olhar.
2018.10.22 4145 Mia rigardo estis fajromuŝo
Al la komenco de ĉio,
Mia rigardo estis
Simpla fajromuŝo,
Kiu aventuris
Alproksimiĝi
Al la nigra fajro
De viaj okuloj.
Viaj pupiloj estis
Floro manĝanta
De amoj
Kaj ekscita
De mia angoro.
Miaj mil aŭdacaj
Fajromuŝoj
Ili estis voritaj
Pro la mallumo
De viaj okuloj,
Kiam ili aventuris
Al la nigra
Arbaro
De via rigardo.
Kaj mi neniam sentis denove
De la sama maniero.
Mia rigardo estis fajromuŝo
Perdita en deliro
De via malhela rigardo.
Mia rigardo estis
Simpla fajromuŝo,
Kiu aventuris
Alproksimiĝi
Al la nigra fajro
De viaj okuloj.
Viaj pupiloj estis
Floro manĝanta
De amoj
Kaj ekscita
De mia angoro.
Miaj mil aŭdacaj
Fajromuŝoj
Ili estis voritaj
Pro la mallumo
De viaj okuloj,
Kiam ili aventuris
Al la nigra
Arbaro
De via rigardo.
Kaj mi neniam sentis denove
De la sama maniero.
Mia rigardo estis fajromuŝo
Perdita en deliro
De via malhela rigardo.
2018.10.22 4144 My look was a firefly
At the very beginning of all,
My look was
A simple firefly,
Who ventured
To approach
To the black fire
Of your eyes.
Your pupils were
Flowers
Devouring of love
And excitatory
Of my anxiety.
My thousand
Audacious fireflies
They were devoured
By the darkness
From your eyes,
When venturing
To the blackened
Forest
From your sight.
And I never felt again
In the same way.
My look was a firefly
Lost in delirium
From your dark sight.
My look was
A simple firefly,
Who ventured
To approach
To the black fire
Of your eyes.
Your pupils were
Flowers
Devouring of love
And excitatory
Of my anxiety.
My thousand
Audacious fireflies
They were devoured
By the darkness
From your eyes,
When venturing
To the blackened
Forest
From your sight.
And I never felt again
In the same way.
My look was a firefly
Lost in delirium
From your dark sight.
2018.10.22 4143 Mon regard était une luciole
Au début de tout,
Mon regard était
Une simple luciole,
Qui osé
S’approcher
Au feu noir
De tes yeux.
Tes pupilles étaient
Fleur dévorante
Des amours
Et exacerbant
De mon angoisse.
Mes mille audacieuses
Lucioles
Ils ont été dévorés
Pour les ténèbres
De tes yeux,
Quand ils ont s'aventuré
À la forêt
Noircie
De ton regard.
Et je n'ai plus jamais ressenti
De la même façon.
Mon regard était une luciole
Perdu dans le délire
De ton noir regard.
Mon regard était
Une simple luciole,
Qui osé
S’approcher
Au feu noir
De tes yeux.
Tes pupilles étaient
Fleur dévorante
Des amours
Et exacerbant
De mon angoisse.
Mes mille audacieuses
Lucioles
Ils ont été dévorés
Pour les ténèbres
De tes yeux,
Quand ils ont s'aventuré
À la forêt
Noircie
De ton regard.
Et je n'ai plus jamais ressenti
De la même façon.
Mon regard était une luciole
Perdu dans le délire
De ton noir regard.
2018.10.22 4142 Mein Blick war ein Glühwürmchen
Am Anfang von allem,
Mein Blick war
Ein Glühwürmchen
Wer hat es
Nähern
Zum schwarzen Feuer
Aus deinen Augen gewagt.
Deine Pupillen waren
Verschlingende Blume
Von lieben
Und aufregenden
Von meiner Angst.
Meine tausend wagemutigen
Glühwürmchen
Sie wurden verschlungen
Bei der Dunkelheit
Aus deinen Augen,
Beim Abenteuer
In den geschwärzten
Wald
Von deinem blick.
Und nie wieder fühlte ich
Auf gleichen Weise.
Mein Blick war ein Glühwürmchen
Verloren im Delirium
Von deinem dunklen Blick.
Mein Blick war
Ein Glühwürmchen
Wer hat es
Nähern
Zum schwarzen Feuer
Aus deinen Augen gewagt.
Deine Pupillen waren
Verschlingende Blume
Von lieben
Und aufregenden
Von meiner Angst.
Meine tausend wagemutigen
Glühwürmchen
Sie wurden verschlungen
Bei der Dunkelheit
Aus deinen Augen,
Beim Abenteuer
In den geschwärzten
Wald
Von deinem blick.
Und nie wieder fühlte ich
Auf gleichen Weise.
Mein Blick war ein Glühwürmchen
Verloren im Delirium
Von deinem dunklen Blick.
2018.10.22 4141 Mi mirada fue una luciérnaga
En el principio de todo,
Mi mirada fue
Una simple luciérnaga,
Que se aventuró
A acercarse
Al negro fuego
De tus ojos.
Tus pupilas fueron
Flor devoradora
De amores
Y exacerbadoras
De mi ansiedad.
Mis mil audaces
Luciérnagas
Fueron devoradas
Por la oscuridad
De tus ojos,
Al aventurarse
Al bosque
Ennegrecido
De tu mirar.
Y jamás volví a sentir
De forma igual.
Mi mirada fue una luciérnaga
Perdida en el delirio
De tu oscuro mirar.
Mi mirada fue
Una simple luciérnaga,
Que se aventuró
A acercarse
Al negro fuego
De tus ojos.
Tus pupilas fueron
Flor devoradora
De amores
Y exacerbadoras
De mi ansiedad.
Mis mil audaces
Luciérnagas
Fueron devoradas
Por la oscuridad
De tus ojos,
Al aventurarse
Al bosque
Ennegrecido
De tu mirar.
Y jamás volví a sentir
De forma igual.
Mi mirada fue una luciérnaga
Perdida en el delirio
De tu oscuro mirar.
2018.10.21 4140 Come un raggio esplosivo che ilumina i tuoi abissi
Tristi uccelli crepuscolare
Fuggono vicino al tuo nido
Adottando la forma della neve,
Il freddo dei giorni di pioggia
E l'amarezza dell'attesa
Dal tuo albeggiare.
Ma io sono con te
Come un raggio esplosivo
Che illumina i tuoi abissi
E ti abbraccia al tramontare.
Voglio che saltiamo
Come piccoli passeri
E che dimentichiamo la terra
E la sua immensità,
Che questo nostro mondo ruoti,
Intorno alle nostre vite
E la sua verità.
Apri le finestre,
Lascia scorrere l'aria fresca
Per la tua casa
E quel tuo sguardo tenero
Divenga restaurato
Come cascata,
Che fiorisce pulita
Dalla sorgente.
Che io sarò con te
Come un raggio esplosivo
Che illumina i tuoi abissi
E ti abbraccia al oscurare.
Fuggono vicino al tuo nido
Adottando la forma della neve,
Il freddo dei giorni di pioggia
E l'amarezza dell'attesa
Dal tuo albeggiare.
Ma io sono con te
Come un raggio esplosivo
Che illumina i tuoi abissi
E ti abbraccia al tramontare.
Voglio che saltiamo
Come piccoli passeri
E che dimentichiamo la terra
E la sua immensità,
Che questo nostro mondo ruoti,
Intorno alle nostre vite
E la sua verità.
Apri le finestre,
Lascia scorrere l'aria fresca
Per la tua casa
E quel tuo sguardo tenero
Divenga restaurato
Come cascata,
Che fiorisce pulita
Dalla sorgente.
Che io sarò con te
Come un raggio esplosivo
Che illumina i tuoi abissi
E ti abbraccia al oscurare.
2018.10.21 4139 Como um raio explosivo que ilumina seus abismos
Tristes pássaros crepusculares
Voam perto de seu ninho
Adotando a forma da neve,
O frio dos dias chuvosos
E a amargura da espera
Do seu amanhecer.
Mas eu estou com você
Como um raio explosivo
Que ilumina seus abismos
E abraça você no entardecer.
Eu quero que nos pulemos
Como pequenos pardais
Esquecendo a terra
E sua imensidão
Que este mundo gire,
Em torno de nossas vidas
E a nossa declaração.
Abra suas janelas
Deixe o fluxo de fresco ar
Para a sua casa
E que seu carinhoso olhar
Venha restaurado
Qual cachoeira,
Brotando limpa
Desde o manancial.
Que eu estarei com você
Como um raio explosivo
Que ilumina seus abismos
E abraça você no escurecer.
Voam perto de seu ninho
Adotando a forma da neve,
O frio dos dias chuvosos
E a amargura da espera
Do seu amanhecer.
Mas eu estou com você
Como um raio explosivo
Que ilumina seus abismos
E abraça você no entardecer.
Eu quero que nos pulemos
Como pequenos pardais
Esquecendo a terra
E sua imensidão
Que este mundo gire,
Em torno de nossas vidas
E a nossa declaração.
Abra suas janelas
Deixe o fluxo de fresco ar
Para a sua casa
E que seu carinhoso olhar
Venha restaurado
Qual cachoeira,
Brotando limpa
Desde o manancial.
Que eu estarei com você
Como um raio explosivo
Que ilumina seus abismos
E abraça você no escurecer.
2018.10.21 4138 Como un rayo explosivo que ilumina tus abismos
Tristes aves crepusculares
Revolotean cerca de tu nido
Adoptando la forma de la nieve,
El frío de los días de lluvia
Y el amargo de la espera
De tu amanecer.
Pero yo estoy contigo
Como un rayo explosivo
Que ilumina tus abismos
Y te abraza al atardecer.
Quiero que saltemos
Como gorrioncillos
Olvidándonos de la tierra
Y su inmensidad,
Que este nuestro mundo gira,
En torno a nuestras vidas
Y su verdad.
Abre las ventanas,
Que corra el aire fresco
Por tu casa
Y que tu mirada tierna
Se restaure
Cual cascada,
Brotando limpia
Desde el manantial.
Que yo estaré contigo
Como un rayo explosivo
Que ilumina tus abismos
Y te abraza al oscurecer.
Revolotean cerca de tu nido
Adoptando la forma de la nieve,
El frío de los días de lluvia
Y el amargo de la espera
De tu amanecer.
Pero yo estoy contigo
Como un rayo explosivo
Que ilumina tus abismos
Y te abraza al atardecer.
Quiero que saltemos
Como gorrioncillos
Olvidándonos de la tierra
Y su inmensidad,
Que este nuestro mundo gira,
En torno a nuestras vidas
Y su verdad.
Abre las ventanas,
Que corra el aire fresco
Por tu casa
Y que tu mirada tierna
Se restaure
Cual cascada,
Brotando limpia
Desde el manantial.
Que yo estaré contigo
Como un rayo explosivo
Que ilumina tus abismos
Y te abraza al oscurecer.
2018.10.20 4137 Tout le futur
Tout le futur
Il semble embrouillé,
Gris, opaque et sans sortie,
En excluant avec toi.
Nous tissons les liens.
Toutes les fautes
Humaines commis,
Ils ont mal et coupable,
En excluant avec toi.
Nous montons les marches.
Toute la consolation,
Le confort et le charisme,
Ils me réchauffent au dedans,
En étant avec toi.
Nous guidons notre destin.
Tout le futur
Il semble embrouillé,
Gris, opaque et sans sortie,
En excluant avec toi.
Il semble embrouillé,
Gris, opaque et sans sortie,
En excluant avec toi.
Nous tissons les liens.
Toutes les fautes
Humaines commis,
Ils ont mal et coupable,
En excluant avec toi.
Nous montons les marches.
Toute la consolation,
Le confort et le charisme,
Ils me réchauffent au dedans,
En étant avec toi.
Nous guidons notre destin.
Tout le futur
Il semble embrouillé,
Gris, opaque et sans sortie,
En excluant avec toi.
2018.10.20 4136 Todo o futuro
Todo o futuro
Parece emaranhado
Cinza, opaca e sem saída,
Mais não com você.
Estamos tecendo os elos.
Todo erro humano
Que eu tenho feito,
É doloroso e enche de culpa
Mais não com você.
Nós estamos subindo degraus.
Todo o lazer,
Conforto e carisma
Me aquecem lá no fundo,
Só com você.
Estamos moldando as intenções.
Todo o futuro
Parece emaranhado
Cinza, opaca e sem saída,
Mais não com você.
Parece emaranhado
Cinza, opaca e sem saída,
Mais não com você.
Estamos tecendo os elos.
Todo erro humano
Que eu tenho feito,
É doloroso e enche de culpa
Mais não com você.
Nós estamos subindo degraus.
Todo o lazer,
Conforto e carisma
Me aquecem lá no fundo,
Só com você.
Estamos moldando as intenções.
Todo o futuro
Parece emaranhado
Cinza, opaca e sem saída,
Mais não com você.
2018.10.20 4135 Die ganze Zukunft
Die ganze Zukunft
Es sieht chaotisch aus,
Grau, opak und ohne Ausgang,
Ausschließlich mit dir.
Wir weben die Links.
Alle Fehler das ich
Als Mensch verpflichtet,
Es tut weh und Schuldgefühle,
Aber nicht mit dir.
Wir gehen die Treppe hinauf.
Der ganzen Aufregung,
Komfort und Ausstrahlung,
Sie wärmen mich tief drinnen,
Nur mit dir zu sein.
Wir gestalten die Absichten.
Die ganze Zukunft
Es sieht chaotisch aus,
Grau, opak und ohne Ausgang,
Ausschließlich mit dir.
Es sieht chaotisch aus,
Grau, opak und ohne Ausgang,
Ausschließlich mit dir.
Wir weben die Links.
Alle Fehler das ich
Als Mensch verpflichtet,
Es tut weh und Schuldgefühle,
Aber nicht mit dir.
Wir gehen die Treppe hinauf.
Der ganzen Aufregung,
Komfort und Ausstrahlung,
Sie wärmen mich tief drinnen,
Nur mit dir zu sein.
Wir gestalten die Absichten.
Die ganze Zukunft
Es sieht chaotisch aus,
Grau, opak und ohne Ausgang,
Ausschließlich mit dir.
2018.10.20 4134 All the future
All the future
It looks tangled,
Gray, opaque and without exit,
Excluding with you.
We are weaving the links.
All the mistakes
That I as human commits,
It´s painful and full of guilt,
Except besides you.
We are going up the steps.
All the solace,
Comfort and charisma,
They warm me deep inside,
Only with you.
We are shaping the intentions.
All the future
It looks tangled,
Gray, opaque and without exit,
Excluding with you.
It looks tangled,
Gray, opaque and without exit,
Excluding with you.
We are weaving the links.
All the mistakes
That I as human commits,
It´s painful and full of guilt,
Except besides you.
We are going up the steps.
All the solace,
Comfort and charisma,
They warm me deep inside,
Only with you.
We are shaping the intentions.
All the future
It looks tangled,
Gray, opaque and without exit,
Excluding with you.
2018.10.20 4133 Todo el futuro
Todo el futuro
Se ve enmarañado,
Gris, opaco y sin salida,
Menos contigo.
Vamos tejiendo los eslabones.
Todo el desliz
Humano cometido,
Es doloroso y llena de culpa,
Menos contigo.
Vamos subiendo los escalones.
Todo el solaz,
El confort y el carisma,
Me entibian por dentro,
Sólo contigo.
Vamos moldeando las intenciones.
Todo el futuro
Se ve enmarañado,
Gris, opaco y sin salida,
Menos contigo.
Se ve enmarañado,
Gris, opaco y sin salida,
Menos contigo.
Vamos tejiendo los eslabones.
Todo el desliz
Humano cometido,
Es doloroso y llena de culpa,
Menos contigo.
Vamos subiendo los escalones.
Todo el solaz,
El confort y el carisma,
Me entibian por dentro,
Sólo contigo.
Vamos moldeando las intenciones.
Todo el futuro
Se ve enmarañado,
Gris, opaco y sin salida,
Menos contigo.
2018.10.19 4132 Lluéveme
Ahora hablemos
De la maravilla
Que ha dejado
Tu lluvia en mi jardín.
Llamemos al musgo
Y que abra la llave
Al follaje verde
Con que me impregnaste.
Que tus llamas amarillas
Mantengan el vivo fuego,
Sin que la llovizna
Haga llagas
En la llamarada de tu risa.
Llegado el momento
En que el canto del gallo
Deja su huella,
Que la belleza
De tu ballet de gotas
Brille cada mañana
En el valle de mi pecho
Cual aurora.
Llévame a tu valle,
Que tu flama me llene
De tu bella sonrisa
Y sin retardo,
Lluéveme.
De la maravilla
Que ha dejado
Tu lluvia en mi jardín.
Llamemos al musgo
Y que abra la llave
Al follaje verde
Con que me impregnaste.
Que tus llamas amarillas
Mantengan el vivo fuego,
Sin que la llovizna
Haga llagas
En la llamarada de tu risa.
Llegado el momento
En que el canto del gallo
Deja su huella,
Que la belleza
De tu ballet de gotas
Brille cada mañana
En el valle de mi pecho
Cual aurora.
Llévame a tu valle,
Que tu flama me llene
De tu bella sonrisa
Y sin retardo,
Lluéveme.
2018.10.18 4131 En este momento dejo de escribir
Ahora tengo que dejar de escribir
Para abrazarte con ternura.
Tu voz me resonó a lo lejos
Como un desesperado gong
Llamando la atención.
Bien sabes que te quiero
Y que no quiero
Que nada malo se oponga
A los pasos de tus pies.
Ahora debo parar de escribir
Y abrazarte con ternura.
Es preciso que estés al corriente
De que mi poesía está llena
De ti
En los cuatro recovecos
De mi tierra.
Es preciso que deje de escribir
Y te abrace con ternura.
Pero quiero que manejes el dato
De que mis versos,
Sean de otoño
De invierno o primavera,
Hablan de tus pétalos,
De tu sonrisa
De tus ojos color café
Y de tu risa.
En este momento dejo de escribir
Y te abrazo con ternura.
Para abrazarte con ternura.
Tu voz me resonó a lo lejos
Como un desesperado gong
Llamando la atención.
Bien sabes que te quiero
Y que no quiero
Que nada malo se oponga
A los pasos de tus pies.
Ahora debo parar de escribir
Y abrazarte con ternura.
Es preciso que estés al corriente
De que mi poesía está llena
De ti
En los cuatro recovecos
De mi tierra.
Es preciso que deje de escribir
Y te abrace con ternura.
Pero quiero que manejes el dato
De que mis versos,
Sean de otoño
De invierno o primavera,
Hablan de tus pétalos,
De tu sonrisa
De tus ojos color café
Y de tu risa.
En este momento dejo de escribir
Y te abrazo con ternura.
2018.10.17 4130 Propósito
Quiero curvar la ruta
Que sigue tu mirada
Con el propósito
De arrebatarle una sonrisa
A tu boca entristecida,
Y nada más.
Que sigue tu mirada
Con el propósito
De arrebatarle una sonrisa
A tu boca entristecida,
Y nada más.
2018.10.16 4129 Como en los míticos cataclismos del apocalipsis
Tantos años
Mirando únicamente
Tu misma cara
Mientras rotabas
Alrededor de mi planeta,
Me hicieron creer
Que tu mirada,
Siempre se orientaba
A mi oriente.
Y que sería
Permanente
Nuestra cósmica danza.
Pero hoy te veo salir
De mi órbita sideral
Como en los míticos cataclismos
Del apocalipsis.
Esto es como un tobogán
En el que me deslizo
Sinuosamente
Hasta las profundidades
Absolutas
De la desesperación,
Viendo que tu órbita adversa
Viaja en otra dirección.
A pesar de los años,
Descubro que ahora danzas
Alrededor de otras estrellas.
Tantos años
Mirando únicamente
Tu misma cara
Mientras rotabas
Alrededor de mi planeta,
Me hicieron creer
Que tu mirada,
Siempre se orientaba
A mi oriente.
Mirando únicamente
Tu misma cara
Mientras rotabas
Alrededor de mi planeta,
Me hicieron creer
Que tu mirada,
Siempre se orientaba
A mi oriente.
Y que sería
Permanente
Nuestra cósmica danza.
Pero hoy te veo salir
De mi órbita sideral
Como en los míticos cataclismos
Del apocalipsis.
Esto es como un tobogán
En el que me deslizo
Sinuosamente
Hasta las profundidades
Absolutas
De la desesperación,
Viendo que tu órbita adversa
Viaja en otra dirección.
A pesar de los años,
Descubro que ahora danzas
Alrededor de otras estrellas.
Tantos años
Mirando únicamente
Tu misma cara
Mientras rotabas
Alrededor de mi planeta,
Me hicieron creer
Que tu mirada,
Siempre se orientaba
A mi oriente.
2018.10.15 4128 En caída libre
Yo abandonaré éstas runas
Sin revelar el enigma
Ni develar sus claves.
Sólo diré que mi corazón
Es una hoja que cayó
Del fresno perenne
Y que ahora mismo vaga
En caída libre
Hacia los pies de Hela.
Sin revelar el enigma
Ni develar sus claves.
Sólo diré que mi corazón
Es una hoja que cayó
Del fresno perenne
Y que ahora mismo vaga
En caída libre
Hacia los pies de Hela.
2018.10.14 4127 Escribir un verso
Yo anhelo escribir un verso
Que diga sin decirlo
Cuánto amo tu presencia
Y que revele en tu ausencia
Como tiemblo por dentro.
Aun cuando la calma
Habita en mis recuerdos
Yo anhelo esperar el tiempo
Para que mis besos rojos
Sean el edredón de tu cuerpo.
Que diga sin decirlo
Cuánto amo tu presencia
Y que revele en tu ausencia
Como tiemblo por dentro.
Aun cuando la calma
Habita en mis recuerdos
Yo anhelo esperar el tiempo
Para que mis besos rojos
Sean el edredón de tu cuerpo.
2018.10.13 4125 Tearful planet
What I want is to turn
At the very high speed
As do Saturn´s rings
And see if the quickness
Definitely
Disintegrates
The sorrow
That I have inside
On this tearful planet
That has become
My heart.
I see with horror
And despair
That barely,
I have rotated with the moon
And that now,
Is in waxing crescent
The hurt inside me.
I do not even want to think
When be the apotheosis,
The climax,
The zenith of my pain.
What I wish is to turn
At the very high speed
As do Saturn´s rings
And see if the quickness
Definitely
Disintegrates
The sorrow
That I have inside
On this tearful planet
That has become
My heart.
At the very high speed
As do Saturn´s rings
And see if the quickness
Definitely
Disintegrates
The sorrow
That I have inside
On this tearful planet
That has become
My heart.
I see with horror
And despair
That barely,
I have rotated with the moon
And that now,
Is in waxing crescent
The hurt inside me.
I do not even want to think
When be the apotheosis,
The climax,
The zenith of my pain.
What I wish is to turn
At the very high speed
As do Saturn´s rings
And see if the quickness
Definitely
Disintegrates
The sorrow
That I have inside
On this tearful planet
That has become
My heart.
2018.10.13 4124 Planète lacrymale
Ce que je veux c'est tourner
À la vitesse même
Que les anneaux de Saturne
Et voir si la célérité
Me désintègre
Sans aucun doute
Le chagrin
Que j'ai à l'intérieur
De la planète lacrymale
Qu'est devenu
Mon cœur.
Je vois avec horreur
Et désespoir
Que durement,
J'ai tourné avec la lune
Et maintenant,
Ça va en croissant
La peine dans moi.
Et je ne veux même pas penser
Quand soit l'apothéose,
Le point culminant,
Le zénith de ma douleur.
Ce que je désir c'est tourner
À la vitesse même
Que les anneaux de Saturne
Et voir si la célérité
Me désintègre
Sans aucun doute
Le chagrin
Que j'ai à l'intérieur
De la planète lacrymale
Qu'est devenu
Mon cœur.
À la vitesse même
Que les anneaux de Saturne
Et voir si la célérité
Me désintègre
Sans aucun doute
Le chagrin
Que j'ai à l'intérieur
De la planète lacrymale
Qu'est devenu
Mon cœur.
Je vois avec horreur
Et désespoir
Que durement,
J'ai tourné avec la lune
Et maintenant,
Ça va en croissant
La peine dans moi.
Et je ne veux même pas penser
Quand soit l'apothéose,
Le point culminant,
Le zénith de ma douleur.
Ce que je désir c'est tourner
À la vitesse même
Que les anneaux de Saturne
Et voir si la célérité
Me désintègre
Sans aucun doute
Le chagrin
Que j'ai à l'intérieur
De la planète lacrymale
Qu'est devenu
Mon cœur.
2018.10.13 4123 Pianeta piangente
Quello che voglio è girare
Alla stessa velocità
Che gli anelli di Saturno
E provare se la celerità
Mi disintegra
Finalmente
La tristezza
Che ne ho dentro
Dal pianeta piangente
In cui è diventato
Il mio cuore.
Vedo con orrore
E disperazione
Che appena,
Ho girato con la luna
E che adesso,
Va in crescendo
Il dolore dentro di me.
E non voglio nemmeno pensare
Quando sia lo splendore,
Il culmine,
Lo zenit del mio dolore.
E quello che anelo è girare
Alla stessa velocità
Che gli anelli di Saturno
E provare se la celerità
Mi disintegra
Finalmente
La tristezza
Che ne ho dentro
Dal pianeta piangente
In cui è diventato
Il mio cuore.
Alla stessa velocità
Che gli anelli di Saturno
E provare se la celerità
Mi disintegra
Finalmente
La tristezza
Che ne ho dentro
Dal pianeta piangente
In cui è diventato
Il mio cuore.
Vedo con orrore
E disperazione
Che appena,
Ho girato con la luna
E che adesso,
Va in crescendo
Il dolore dentro di me.
E non voglio nemmeno pensare
Quando sia lo splendore,
Il culmine,
Lo zenit del mio dolore.
E quello che anelo è girare
Alla stessa velocità
Che gli anelli di Saturno
E provare se la celerità
Mi disintegra
Finalmente
La tristezza
Che ne ho dentro
Dal pianeta piangente
In cui è diventato
Il mio cuore.
2018.10.13 4122 Planeta choroso
O que eu quero é rotar
Na mesma velocidade
Que os anéis de Saturno
E ver se a velocidade
Pode finalmente
Me desintegrar
A pena
Que eu tenho dentro
Do planeta choroso
No que se tornou
Meu coração.
Vejo com horror
E desespero
Que apenas
Eu virei com a lua
E que agora
Está em crescimento
A dor dentro de mim.
E eu nem quero pensar
Quando seja a apoteose,
O clímax
O zênite da minha dor.
E o que eu anseio é rotar
Na mesma velocidade
Que os anéis de Saturno
E ver se a velocidade
Pode finalmente
Me desintegrar
A pena
Que eu tenho dentro
Do planeta choroso
No que se tornou
Meu coração.
Na mesma velocidade
Que os anéis de Saturno
E ver se a velocidade
Pode finalmente
Me desintegrar
A pena
Que eu tenho dentro
Do planeta choroso
No que se tornou
Meu coração.
Vejo com horror
E desespero
Que apenas
Eu virei com a lua
E que agora
Está em crescimento
A dor dentro de mim.
E eu nem quero pensar
Quando seja a apoteose,
O clímax
O zênite da minha dor.
E o que eu anseio é rotar
Na mesma velocidade
Que os anéis de Saturno
E ver se a velocidade
Pode finalmente
Me desintegrar
A pena
Que eu tenho dentro
Do planeta choroso
No que se tornou
Meu coração.
2018.10.13 4121 Planeta lacrimoso
Lo que quisiera es girar
A la mismísima velocidad
Que los anillos de Saturno
Y ver si la celeridad
Me desintegra
Definitivamente
La pena
Que llevo dentro
Del planeta lacrimoso
En que se ha convertido
Mi corazón.
Veo con espanto
Y desesperación
Que apenas,
He girado con la luna
Y que ahora,
Va en cuarto creciente,
La pena en mi interior.
Y no quiero ni pensar
Cuando sea la apoteosis,
El clímax,
El cenit de mi dolor.
Y lo que anhelo es girar
A la mismísima velocidad
Que los anillos de Saturno
Y ver si la celeridad
Me desintegra
Definitivamente
La pena
Que llevo dentro
Del planeta lacrimoso
En que se ha convertido
Mi corazón.
A la mismísima velocidad
Que los anillos de Saturno
Y ver si la celeridad
Me desintegra
Definitivamente
La pena
Que llevo dentro
Del planeta lacrimoso
En que se ha convertido
Mi corazón.
Veo con espanto
Y desesperación
Que apenas,
He girado con la luna
Y que ahora,
Va en cuarto creciente,
La pena en mi interior.
Y no quiero ni pensar
Cuando sea la apoteosis,
El clímax,
El cenit de mi dolor.
Y lo que anhelo es girar
A la mismísima velocidad
Que los anillos de Saturno
Y ver si la celeridad
Me desintegra
Definitivamente
La pena
Que llevo dentro
Del planeta lacrimoso
En que se ha convertido
Mi corazón.
2018.10.13 4126 Tränenreichen Planeten
Was ich will ist
Sehr schnell Umzudrehen
Wie die Ringe von Saturn
Und sieh ob die Geschwindigkeit
Abschließend
Es löst mich auf
Die Schade
Das ich drinnen habe
Im tränenreichen Planeten
Das ist geworden
Mein Herz.
Ich sehe mit Angst
Und Verzweiflung
Das gerade,
Ich drehte mit dem Mond
Und das jetzt,
Es wächst wie Halbmond
Der Schmerz in mir.
Und ich möchte nicht nachdenken
Über die Apotheose,
Der Höhepunkt,
Den Zenit meines Schmerzes.
Was ich mag ist
Sehr schnell Umzudrehen
Wie die Ringe von Saturn
Und sieh ob die Geschwindigkeit
Abschließend
Es löst mich auf
Die Schade
Das ich drinnen habe
Im tränenreichen Planeten
Das ist geworden
Mein Herz.
Sehr schnell Umzudrehen
Wie die Ringe von Saturn
Und sieh ob die Geschwindigkeit
Abschließend
Es löst mich auf
Die Schade
Das ich drinnen habe
Im tränenreichen Planeten
Das ist geworden
Mein Herz.
Ich sehe mit Angst
Und Verzweiflung
Das gerade,
Ich drehte mit dem Mond
Und das jetzt,
Es wächst wie Halbmond
Der Schmerz in mir.
Und ich möchte nicht nachdenken
Über die Apotheose,
Der Höhepunkt,
Den Zenit meines Schmerzes.
Was ich mag ist
Sehr schnell Umzudrehen
Wie die Ringe von Saturn
Und sieh ob die Geschwindigkeit
Abschließend
Es löst mich auf
Die Schade
Das ich drinnen habe
Im tränenreichen Planeten
Das ist geworden
Mein Herz.
2018.10.12 4120 Yo puedo rebuscar palabras
Pongamos por ejemplo que
Este fondo submarino
En que me encuentro,
Con estos peces sin ojos
Y sin color,
Sea para siempre
La morada de mi pasión.
Pongamos que tu beso
Permanezca eternamente
Lejos de esta región abisal
Donde la luz
Aunque lo anhele
No puede llegar.
Me ha sido aumentada
La capacidad de suspirar
Y busco la bocanada
El respiro, liberar el agobio,
A mis pulmones,
Las ansias, el anhelo,
El deseo que subyuga
Mis adentros, me aplasta
Como huella en las hojas
De un día otoñal.
Yo puedo rebuscar palabras
Entre las lenguas que me poseen
Pero no puedo asegurar
Que mi vida sirva
Si no te tengo a mi lado
Si no te puedo mirar.
Este fondo submarino
En que me encuentro,
Con estos peces sin ojos
Y sin color,
Sea para siempre
La morada de mi pasión.
Pongamos que tu beso
Permanezca eternamente
Lejos de esta región abisal
Donde la luz
Aunque lo anhele
No puede llegar.
Me ha sido aumentada
La capacidad de suspirar
Y busco la bocanada
El respiro, liberar el agobio,
A mis pulmones,
Las ansias, el anhelo,
El deseo que subyuga
Mis adentros, me aplasta
Como huella en las hojas
De un día otoñal.
Yo puedo rebuscar palabras
Entre las lenguas que me poseen
Pero no puedo asegurar
Que mi vida sirva
Si no te tengo a mi lado
Si no te puedo mirar.
2018.10.11 4119 Un ave fénix con sus alas rotas
Una tarde de octubre
Mientras el agobio me oprimía,
Anhelando besar tu boca,
Un ave fénix con sus alas rotas
Sobrevoló la estepa de mi cuerpo,
Y sin proponérmelo,
De mi garganta salieron eufóricas
Más de diez mil aves locas
Y fuiste tú,
Quien con su disparo fulminante
Hizo revolotear en mi psique
Desde el zorzal a las alondras,
Desde el pelícano ecuánime
A las parlantes cotorras,
Hiciste aletear los gorriones,
Despertaste mis mil gaviotas
Has hecho graznar en mi pecho
Un montón de supernovas.
Mientras el agobio me oprimía,
Anhelando besar tu boca,
Un ave fénix con sus alas rotas
Sobrevoló la estepa de mi cuerpo,
Y sin proponérmelo,
De mi garganta salieron eufóricas
Más de diez mil aves locas
Y fuiste tú,
Quien con su disparo fulminante
Hizo revolotear en mi psique
Desde el zorzal a las alondras,
Desde el pelícano ecuánime
A las parlantes cotorras,
Hiciste aletear los gorriones,
Despertaste mis mil gaviotas
Has hecho graznar en mi pecho
Un montón de supernovas.
2018.10.10 4118 Se enardecen los tifones que hiberan en mi cuerpo
Si tú me miras
Se desvanecen
Los huracanes
Que tengo girando
Como locos
En mi pecho.
Y se calman
Los volcanes
Que erupcionan
Impetuosos
Por mis miedos.
Si tú me miras
Desaparecen
Las galaxias
De ansiedad
Como en la noche
Estrellada de Van Gogh.
Pero hoy,
Y a estas horas,
Tú no me miras
Y se enardecen
Los tifones
Que hibernan
Como locos
En mi cuerpo.
Se desvanecen
Los huracanes
Que tengo girando
Como locos
En mi pecho.
Y se calman
Los volcanes
Que erupcionan
Impetuosos
Por mis miedos.
Si tú me miras
Desaparecen
Las galaxias
De ansiedad
Como en la noche
Estrellada de Van Gogh.
Pero hoy,
Y a estas horas,
Tú no me miras
Y se enardecen
Los tifones
Que hibernan
Como locos
En mi cuerpo.
2018.10.09 4117 Unge mi labio con tu pétalo
Unge mi labio con tu pétalo
En las horas matutinas
Y verás como mi abrazo
Cual rocío,
Cubre la faz de tu tierra.
Hazme emerger
Desde las cavernas
Más oscuras de mi psique
Y verás como mis besos
Te alfombran los días
Aún sin sol.
Mata el monstruo
De mi descontrolada risa
Ansiosa con la cual
Pretendo ocultar
Mi malestar ante la falencia
De tu amor.
Y conviértete
En la aurora celeste
Que baña las noches
Oscuras,
En los arreboles tropicales
Que visten el cielo caribeño,
En la luna esplendente
Que anima las plantas
A crecer.
Unge mi labio con tu pétalo
En las horas matutinas
Y verás como mi abrazo
Cual rocío,
Cubre la faz de tu tierra.
En las horas matutinas
Y verás como mi abrazo
Cual rocío,
Cubre la faz de tu tierra.
Hazme emerger
Desde las cavernas
Más oscuras de mi psique
Y verás como mis besos
Te alfombran los días
Aún sin sol.
Mata el monstruo
De mi descontrolada risa
Ansiosa con la cual
Pretendo ocultar
Mi malestar ante la falencia
De tu amor.
Y conviértete
En la aurora celeste
Que baña las noches
Oscuras,
En los arreboles tropicales
Que visten el cielo caribeño,
En la luna esplendente
Que anima las plantas
A crecer.
Unge mi labio con tu pétalo
En las horas matutinas
Y verás como mi abrazo
Cual rocío,
Cubre la faz de tu tierra.
2018.10.08 4116 Mis cartas del triunfo
Mis cartas del triunfo
Las tenías escondidas
Bajo tu brazo,
Simuladas entre tus mangas,
Amarradas con tus lazos,
Mientras yo batallaba agónico
Anhelante por dormir
Entre tus trinos
Y despertarme delirante
En tu regazo.
Pero vencí
Cuando viste en tu espejo
Mi río limpio,
Hasta que fundimos
Nuestros cuerpos
En un liberador abrazo.
Las tenías escondidas
Bajo tu brazo,
Simuladas entre tus mangas,
Amarradas con tus lazos,
Mientras yo batallaba agónico
Anhelante por dormir
Entre tus trinos
Y despertarme delirante
En tu regazo.
Pero vencí
Cuando viste en tu espejo
Mi río limpio,
Hasta que fundimos
Nuestros cuerpos
En un liberador abrazo.
2018.10.07 4115 Pienso indefectiblemente en tu voz
Mi razón estaba
Como un barco a la deriva
Sin que espejos relucientes
Le pudieran indicar
El rumbo preciso
Para la felicidad.
Como un drakar vikingo
Perdido en la inmensidad.
Andaba yo como un navío
En los mares de los sargazos
Enredado en la soledad,
Añorando tus abrazos.
Y apareciste tú
Con tu mirada azul
Y el alivio que sentí
Cuando tu sonrisa iluminó
La ilusión que llevaba
A cuestas,
Me hizo respirar mejor.
Fue tu luz como bálsamo
Para mi espalda
Y ahora cada vez
Que pienso
En la cosa mejor,
Pienso indefectiblemente
En tu voz
Como un barco a la deriva
Sin que espejos relucientes
Le pudieran indicar
El rumbo preciso
Para la felicidad.
Como un drakar vikingo
Perdido en la inmensidad.
Andaba yo como un navío
En los mares de los sargazos
Enredado en la soledad,
Añorando tus abrazos.
Y apareciste tú
Con tu mirada azul
Y el alivio que sentí
Cuando tu sonrisa iluminó
La ilusión que llevaba
A cuestas,
Me hizo respirar mejor.
Fue tu luz como bálsamo
Para mi espalda
Y ahora cada vez
Que pienso
En la cosa mejor,
Pienso indefectiblemente
En tu voz
2018.10.06 4114 Ĝi velkis interne la koro
La floro kiun mi havis
Dediĉita al via devotismo,
Neniam havis
Nek frue pluvoj
Nek malfrue pluvoj,
Ke ŝprucis mia pasio.
Ne panpecetoj
De via lakta vojo.
Eĉ kareso ne falis
De via konstelacio.
Kaj sen premeditante ĝin,
Kaj sen Antaŭkoni,
Ĝi velkis interne la koro.
Mia sento ne estis
Manao el la alta ĉielo,
Ne ĉiamverda folio,
Nek mirinda bastono de Aaron.
Sen pensi,
Sen plani ĝin
Mia pasio estis
Sekigita interne.
Dediĉita al via devotismo,
Neniam havis
Nek frue pluvoj
Nek malfrue pluvoj,
Ke ŝprucis mia pasio.
Ne panpecetoj
De via lakta vojo.
Eĉ kareso ne falis
De via konstelacio.
Kaj sen premeditante ĝin,
Kaj sen Antaŭkoni,
Ĝi velkis interne la koro.
Mia sento ne estis
Manao el la alta ĉielo,
Ne ĉiamverda folio,
Nek mirinda bastono de Aaron.
Sen pensi,
Sen plani ĝin
Mia pasio estis
Sekigita interne.
2018.10.06 4113 Il a flétri à l'intérieur de mon cœur
Pour la fleur que j’avais
Dédiée à ton dévotion,
Il n’ya pas eu de pluie
De la première
Et de l'arrière-saison
Qui aurait ensanglanté ma passion.
Pas une miette
De ta voie lactée.
Pas même une caresse est tombé
De ton constellation.
Et sans préméditer,
Et sans prémonition,
Il a flétri à l'intérieur de mon cœur.
Mon sentiment n'était pas
Manne du haut des cieux,
Non plus feuilles pérenne,
Ni mythique verge d'Aaron.
Sans réfléchir,
Sans que cela soit prévu
Il était séché à dedans
Ma passion.
Dédiée à ton dévotion,
Il n’ya pas eu de pluie
De la première
Et de l'arrière-saison
Qui aurait ensanglanté ma passion.
Pas une miette
De ta voie lactée.
Pas même une caresse est tombé
De ton constellation.
Et sans préméditer,
Et sans prémonition,
Il a flétri à l'intérieur de mon cœur.
Mon sentiment n'était pas
Manne du haut des cieux,
Non plus feuilles pérenne,
Ni mythique verge d'Aaron.
Sans réfléchir,
Sans que cela soit prévu
Il était séché à dedans
Ma passion.
2018.10.06 4112 My heart was withered inside
For the flower that I had
Dedicated to your devotion,
There were no rains
Neither the early
Nor the latter
That they sprinkled my passion.
Not even a crumb
From your milky way.
Not even a caress fell
From your constellation.
And without premeditating it,
And without premonition,
My heart was withered inside.
My feeling was not
Manna from the high heaven,
Not perennial leaf,
Nor mythical rod of Aaron.
Without thinking,
Without being planned
My passion was
Dried inside.
Dedicated to your devotion,
There were no rains
Neither the early
Nor the latter
That they sprinkled my passion.
Not even a crumb
From your milky way.
Not even a caress fell
From your constellation.
And without premeditating it,
And without premonition,
My heart was withered inside.
My feeling was not
Manna from the high heaven,
Not perennial leaf,
Nor mythical rod of Aaron.
Without thinking,
Without being planned
My passion was
Dried inside.
2018.10.06 4111 Es verdorrte innen das Herz
Für die Blume, die ich
Deiner Hingabe gewidmet hatte,
Gab es kein Frühregen,
Gab es kein Spätregen,
Den sie meinem Leidenschaft
Sprühen .
Keine Krume
Von deiner Milchstraße.
Nicht einmal eine Liebkosung
Fiel von deiner Konstellation.
Und ohne es vorwegzunehmen,
Und ohne Vorahnung,
Es verdorrte innen das Herz
Mein Gefühl war nicht
Manna aus dem Himmel,
Kein immergrüne blätter,
Kein mythischer Stecken Aarons.
Ohne zu denken,
Ohne dass es geplant ist
Es wurde innen getrocknet
Meine Leidenschaft.
Deiner Hingabe gewidmet hatte,
Gab es kein Frühregen,
Gab es kein Spätregen,
Den sie meinem Leidenschaft
Sprühen .
Keine Krume
Von deiner Milchstraße.
Nicht einmal eine Liebkosung
Fiel von deiner Konstellation.
Und ohne es vorwegzunehmen,
Und ohne Vorahnung,
Es verdorrte innen das Herz
Mein Gefühl war nicht
Manna aus dem Himmel,
Kein immergrüne blätter,
Kein mythischer Stecken Aarons.
Ohne zu denken,
Ohne dass es geplant ist
Es wurde innen getrocknet
Meine Leidenschaft.
2018.10.06 4110 Li cheche andedan kè a
Pou flè a ke mwen te
Dedye pou devosyon ou,
Pa te gen okenn lapli
Ni byen bonè,
Ni an reta
Ke yo aspre pasyon mwen.
Pa menm yon ti kal pen
Soti nan fason lakte ou.
Pa menm yon karès tonbe
Soti nan konstelasyon ou.
Ak san premedite li,
Ak san yo pa pretansyon,
Li cheche andedan kè a.
Santi m 'pa t'
Mana ki te soti nan syèl la,
Pa plan vivas,
Ni branch bwa Arawon an
San yo pa panse,
San li te planifye
Li te cheche andedan
Pasyon mwen.
Dedye pou devosyon ou,
Pa te gen okenn lapli
Ni byen bonè,
Ni an reta
Ke yo aspre pasyon mwen.
Pa menm yon ti kal pen
Soti nan fason lakte ou.
Pa menm yon karès tonbe
Soti nan konstelasyon ou.
Ak san premedite li,
Ak san yo pa pretansyon,
Li cheche andedan kè a.
Santi m 'pa t'
Mana ki te soti nan syèl la,
Pa plan vivas,
Ni branch bwa Arawon an
San yo pa panse,
San li te planifye
Li te cheche andedan
Pasyon mwen.
2018.10.06 4109 È appassito dentro il cuore
Per il fiore che ho deciso
Dedicare alla tua devozione,
Non ci sono state piogge
Né d'autunno,
Né di primavera,
Da cospargere la mia passione.
Nemmeno una briciola
Dalla tua via lattea.
Nemmeno una carezza è caduta
Dalla tua costellazione.
E senza premeditarlo,
E senza premonizione,
È appassito dentro il cuore.
Il mio sentimento non era
Manná dall'alto cielo,
Né foglia perenne,
Né mitica verga di Aronne.
Senza pensare,
Senza che sia pianificato
Si è asciugato per dentro
La mia passione.
Dedicare alla tua devozione,
Non ci sono state piogge
Né d'autunno,
Né di primavera,
Da cospargere la mia passione.
Nemmeno una briciola
Dalla tua via lattea.
Nemmeno una carezza è caduta
Dalla tua costellazione.
E senza premeditarlo,
E senza premonizione,
È appassito dentro il cuore.
Il mio sentimento non era
Manná dall'alto cielo,
Né foglia perenne,
Né mitica verga di Aronne.
Senza pensare,
Senza che sia pianificato
Si è asciugato per dentro
La mia passione.
2018.10.06 4108 Secou-se por dentro o coração
Para a flor que eu tinha
Dedicada à sua devoção,
Não houve chuvas,
Nem de outono,
Nem de primavera,
Que aspergissem minha paixão.
Nem sequer uma migalha
De sua via láctea.
Nem mesmo uma carícia caiu
Da sua constelação.
E sem premeditá-lo,
E sem premonição,
Secou-se por dentro o coração.
Meu sentimento não foi
Mana do alto céu,
Nem perene folha,
Nem mítica vara de Arão.
Sem pensar,
Sem que fosse planejado
Ressecou-se por dentro
Minha paixão.
Dedicada à sua devoção,
Não houve chuvas,
Nem de outono,
Nem de primavera,
Que aspergissem minha paixão.
Nem sequer uma migalha
De sua via láctea.
Nem mesmo uma carícia caiu
Da sua constelação.
E sem premeditá-lo,
E sem premonição,
Secou-se por dentro o coração.
Meu sentimento não foi
Mana do alto céu,
Nem perene folha,
Nem mítica vara de Arão.
Sem pensar,
Sem que fosse planejado
Ressecou-se por dentro
Minha paixão.
2018.10.06 4107 Se marchitó por dentro el corazón
Para la flor que yo tenía
Dedicada a tu devoción,
No hubo lluvias
Ni tempranas,
Ni tardías
Que rociaran mi pasión.
Ni una migaja
Desde tu vía láctea.
Ni siquiera una caricia cayó
Desde tu constelación.
Y sin premeditarlo,
Y sin premonición,
Se marchitó por dentro el corazón.
Mi sentimiento no era
Maná del alto cielo,
Ni hoja perenne,
Ni mítica vara de Aarón.
Sin reflexionarlo,
Sin que fuese planeado
Se resecó por dentro
Mi pasión.
Dedicada a tu devoción,
No hubo lluvias
Ni tempranas,
Ni tardías
Que rociaran mi pasión.
Ni una migaja
Desde tu vía láctea.
Ni siquiera una caricia cayó
Desde tu constelación.
Y sin premeditarlo,
Y sin premonición,
Se marchitó por dentro el corazón.
Mi sentimiento no era
Maná del alto cielo,
Ni hoja perenne,
Ni mítica vara de Aarón.
Sin reflexionarlo,
Sin que fuese planeado
Se resecó por dentro
Mi pasión.
2018.10.05 4106 A sigh more
A sigh more
Outside
Your limits
And my chest
Swells
Because of
Loneliness.
I want to remain
Unpublished
In the circuit
Of your eyes.
Without getting away
From the light
That radiates
Your sight.
A sigh more
Outside
Your limits
And my chest
Swells
Because of
Loneliness.
Outside
Your limits
And my chest
Swells
Because of
Loneliness.
I want to remain
Unpublished
In the circuit
Of your eyes.
Without getting away
From the light
That radiates
Your sight.
A sigh more
Outside
Your limits
And my chest
Swells
Because of
Loneliness.
2018.10.05 4105 Mi suspiras pli
Mi suspiras pli
Ekster
Viaj limoj
Kaj mia kesto
Ŝveliĝas
Pro
Soleco.
Mi volas resti
Nepublikita
En la cirkvito
De viaj okuloj.
Sen foriri
De la lumo,
Kiu radiatas
Vian rigardo.
Mi suspiras pli
Ekster
Viaj limoj
Kaj mia kesto
Ŝveliĝas
Pro
Soleco.
Ekster
Viaj limoj
Kaj mia kesto
Ŝveliĝas
Pro
Soleco.
Mi volas resti
Nepublikita
En la cirkvito
De viaj okuloj.
Sen foriri
De la lumo,
Kiu radiatas
Vian rigardo.
Mi suspiras pli
Ekster
Viaj limoj
Kaj mia kesto
Ŝveliĝas
Pro
Soleco.
2018.10.05 4104 Ein Seufzen mehr
Ein Seufzen mehr
Außerhalb
Deiner Grenzen
Und meine Brust
Schwillt
Wegen der
Einsamkeit an.
Ich möchte im Kreis
Deiner Augen
Unveröffentlicht
Bleiben.
Ohne dem Licht
Zu entfliehen,
Das dein Aussehen
Ausstrahlt.
Ein Seufzen mehr
Außerhalb
Deiner Grenzen
Und meine Brust
Schwillt
Wegen der
Einsamkeit an.
Außerhalb
Deiner Grenzen
Und meine Brust
Schwillt
Wegen der
Einsamkeit an.
Ich möchte im Kreis
Deiner Augen
Unveröffentlicht
Bleiben.
Ohne dem Licht
Zu entfliehen,
Das dein Aussehen
Ausstrahlt.
Ein Seufzen mehr
Außerhalb
Deiner Grenzen
Und meine Brust
Schwillt
Wegen der
Einsamkeit an.
2018.10.05 4103 Yon soupi plis
Yon soupi plis
Deyò
Limit ou
Ak pwatrin mwen
An anfle
Kòz
Solitid.
Mwen vle rete
Pa pibliye
Nan kous
Je ou.
San jwenn lwen
Limyè a
Ki gaye
Gade ou.
Avèk yon soupi plis
Deyò
Limit yo ou
Ak pwatrin mwen
An anfle
Lakòz
Solitid.
Deyò
Limit ou
Ak pwatrin mwen
An anfle
Kòz
Solitid.
Mwen vle rete
Pa pibliye
Nan kous
Je ou.
San jwenn lwen
Limyè a
Ki gaye
Gade ou.
Avèk yon soupi plis
Deyò
Limit yo ou
Ak pwatrin mwen
An anfle
Lakòz
Solitid.
2018.10.05 4102 Um suspiro mais
Um suspiro mais
Fora
De seus limites
E meu peito
Incha-se
Por causa
Da solidão.
Eu quero ficar
Inédito
No circuito
Dos seus olhos.
Sem fugir
Da luz
Que irradia
Seu olhar.
Um suspiro mais
Fora
De seus limites
E meu peito
Incha-se
Por causa
Da solidão.
Fora
De seus limites
E meu peito
Incha-se
Por causa
Da solidão.
Eu quero ficar
Inédito
No circuito
Dos seus olhos.
Sem fugir
Da luz
Que irradia
Seu olhar.
Um suspiro mais
Fora
De seus limites
E meu peito
Incha-se
Por causa
Da solidão.
2018.10.05 4101 Un soupir plus
Un soupir plus
Au-delà
De tes limites
Et ma poitrine
Se gonfle
À cause
De la solitude.
Je veux rester
Inédit
Dans le circuit
De tes yeux.
Sans m’éloigner
De la lumière
Qui rayonne
Ton regard.
Un soupir plus
Au-delà
De tes limites
Et ma poitrine
Se gonfle
À cause
De la solitude.
Au-delà
De tes limites
Et ma poitrine
Se gonfle
À cause
De la solitude.
Je veux rester
Inédit
Dans le circuit
De tes yeux.
Sans m’éloigner
De la lumière
Qui rayonne
Ton regard.
Un soupir plus
Au-delà
De tes limites
Et ma poitrine
Se gonfle
À cause
De la solitude.
2018.10.05 4100 Un sospiro più
Un sospiro più
Fuori
Dai tuoi limiti
E il mio petto
Gonfia
A causa
Della solitudine.
Voglio rimanere
Inedito
Nel circuito
Dei tuoi occhi.
Senza allontanarmi
Dalla luce
Che irradia
Il tuo sguardo.
Un sospiro più
Fuori
Dai tuoi limiti
E il mio petto
Gonfia
A causa
Della solitudine.
Fuori
Dai tuoi limiti
E il mio petto
Gonfia
A causa
Della solitudine.
Voglio rimanere
Inedito
Nel circuito
Dei tuoi occhi.
Senza allontanarmi
Dalla luce
Che irradia
Il tuo sguardo.
Un sospiro più
Fuori
Dai tuoi limiti
E il mio petto
Gonfia
A causa
Della solitudine.
2018.10.05 4099 Un suspiro más
Un suspiro más
Fuera
De tus límites
Y mi pecho
Se hincha
A causa
De la soledad.
Quiero permanecer
Inédito
En el circuito
De tus ojos.
Sin alejarme
De la luz
Que irradia
Tu mirada.
Con un suspiro más
Fuera
De tus límites
Y mi pecho
Se hincha
A causa
De la soledad.
Fuera
De tus límites
Y mi pecho
Se hincha
A causa
De la soledad.
Quiero permanecer
Inédito
En el circuito
De tus ojos.
Sin alejarme
De la luz
Que irradia
Tu mirada.
Con un suspiro más
Fuera
De tus límites
Y mi pecho
Se hincha
A causa
De la soledad.
2018.10.04 4098 Convencerte día tras día
Voy a dar un paso tras otro
Buscando salir invicto
Del meollo.
Procuraré que mi brazo frío
Se estire como rama de baobab
Y roce las puntas
De tu pelo
Para convencerte día tras día
De qué muero por ti
Que por ti yo muero.
Buscando salir invicto
Del meollo.
Procuraré que mi brazo frío
Se estire como rama de baobab
Y roce las puntas
De tu pelo
Para convencerte día tras día
De qué muero por ti
Que por ti yo muero.
2018.10.03 4097 Más emocionante que contemplar miles de auroras
Amanecer contigo
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
Cuando emprendimos el viaje
A las habitaciones del deseo,
Fue como salir expelidos
Al espacio intersideral.
Yo me comporté
Como una bestia humanoide
Que por instinto sólo piensa
En el rozar de lenguas,
En los mimos,
La ternura.
Y una vez pasado el dintel,
La sangre
Que casi se evapora.
Amanecer contigo
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
Cuando emprendimos el viaje
A las habitaciones del deseo,
Fue como salir expelidos
Al espacio intersideral.
Yo me comporté
Como una bestia humanoide
Que por instinto sólo piensa
En el rozar de lenguas,
En los mimos,
La ternura.
Y una vez pasado el dintel,
La sangre
Que casi se evapora.
Amanecer contigo
Es más emocionante
Que contemplar
Miles de auroras.
2018.10.02 4096 Las urdimbres de costumbre
Yo soy el tipo que hizo
Que tu balanza
Se inclinara apuntando
En dirección al cariño,
Y tú fuiste quien arrastró
Mi cuadriga hasta las tierras
Donde era regente la paz,
Donde moraba la seguridad.
La rosa de los vientos giró
Como movida por un huracán
Y en el fragor de la pasión
Descubrimos que el mundo
Estaba hecho
Para nosotros dos.
Juntos fuimos tejiendo
Las urdimbres de costumbre
Que hicieran que tu pecho
Y mi pecho se acomodaran
A tus días sin lunas
A mis noches sin sol.
Que tu balanza
Se inclinara apuntando
En dirección al cariño,
Y tú fuiste quien arrastró
Mi cuadriga hasta las tierras
Donde era regente la paz,
Donde moraba la seguridad.
La rosa de los vientos giró
Como movida por un huracán
Y en el fragor de la pasión
Descubrimos que el mundo
Estaba hecho
Para nosotros dos.
Juntos fuimos tejiendo
Las urdimbres de costumbre
Que hicieran que tu pecho
Y mi pecho se acomodaran
A tus días sin lunas
A mis noches sin sol.
2018.10.01 4095 Que tú cayeras en mi tierra fértil
Y vimos juntos
Lo que habíamos hecho
Y he aquí que era apasionante
En gran manera
Y fueron los días y las noches
Verano, otoño, invierno,
Y primavera.
La lógica era
Que tú cayeras en mi tierra fértil
Como la semilla esparcida
Del diente de león,
Y que en el atolón
Que rodea mi psique
Tú te reprodujeras
Y fructificaras
Al ciento por uno,
A miles por diez.
Que nuestros cuerpos
Alimentaran el árbol
Como un caedizo cotiledón
Día tras día hasta que
Se desvaneciera el sol.
Que en torno a la tierra
De la carnívora pasión
Danzáramos embriagados
Como la luna y el sol.
Lo que habíamos hecho
Y he aquí que era apasionante
En gran manera
Y fueron los días y las noches
Verano, otoño, invierno,
Y primavera.
La lógica era
Que tú cayeras en mi tierra fértil
Como la semilla esparcida
Del diente de león,
Y que en el atolón
Que rodea mi psique
Tú te reprodujeras
Y fructificaras
Al ciento por uno,
A miles por diez.
Que nuestros cuerpos
Alimentaran el árbol
Como un caedizo cotiledón
Día tras día hasta que
Se desvaneciera el sol.
Que en torno a la tierra
De la carnívora pasión
Danzáramos embriagados
Como la luna y el sol.
2018.09.30 4094 Nemezo de forgeso emeriĝas en la loko de mia amo
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de miaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita vian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de via amo.
Timo flutras
En miaj internoj.
Ĝi estas supersona vesperto
Auskultante la kavernon
De mia koro.
Mi kredas ke mi ne povas plu.
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de viaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita mian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de mia amo.
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de miaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita vian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de via amo.
Timo flutras
En miaj internoj.
Ĝi estas supersona vesperto
Auskultante la kavernon
De mia koro.
Mi kredas ke mi ne povas plu.
Birdo
De aŭtuno kutimoj
Li mokas min pro la racio
Tio ne plu estos la sama,
Estas ŝanĝita
La pozicio de viaj steloj,
Ĝi estas preskaŭ
Kaŝita mian sunon.
Nemezo de forgeso
Emeriĝas en la loko de mia amo.
2018.09.30 4093 Eine Nemesis der Vergessenheit tritt an die Stelle meiner Liebe
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position meiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um deine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle deiner Liebe.
Angst flattert
In meinem Inneren.
Es ist eine Überschall-Fledermaus
Dass auskultiert der Höhle
Aus meinem Herzen.
Ich glaube, dass ich nicht mehr kann.
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position deiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um meine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle meiner Liebe.
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position meiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um deine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle deiner Liebe.
Angst flattert
In meinem Inneren.
Es ist eine Überschall-Fledermaus
Dass auskultiert der Höhle
Aus meinem Herzen.
Ich glaube, dass ich nicht mehr kann.
Ein Vogel
Von Herbstgewohnheiten
Es murmelt in meinem Grund
Das wird nicht mehr so sein,
Das hat es geändert
Die Position deiner Sterne,
Das ist ungefähr
Um meine Sonne zu verstecken.
Eine Nemesis der Vergessenheit
Tritt an die Stelle meiner Liebe.
2018.09.30 4092 Una nemesi dell'oblio emerge nel luogo del mio amore
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle mie stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il tuo sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del tuo amore.
La paura svolazza
Dentro di me.
È un pipistrello supersonico
Auscultando la caverna
Dal mio cuore
Non penso di poter più.
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle tue stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il mio sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del mio amore.
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle mie stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il tuo sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del tuo amore.
La paura svolazza
Dentro di me.
È un pipistrello supersonico
Auscultando la caverna
Dal mio cuore
Non penso di poter più.
Un uccello
Di abitudini autunnali
Mi ha sussurrato nella ragione
Che non sarà più lo stesso,
Che hanno cambiato
Le posizione delle tue stelle,
Che propio subito
Si nasconderà il mio sole.
Una nemesi dell'oblio
Emerge nel luogo del mio amore.
2018.09.30 4091 Uma nêmesis de amnésia emerge no lugar do meu amor
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos meus astros,
Que está pronto
Para esconder-se seu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do seu amor.
O medo move suas assas
Nas minhas entranhas.
É um morcego supersônico
Auscultando a caverna
Do meu coração.
Eu acho que não posso mais.
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos seus astros,
Que está pronto
Para esconder-se meu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do meu amor.
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos meus astros,
Que está pronto
Para esconder-se seu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do seu amor.
O medo move suas assas
Nas minhas entranhas.
É um morcego supersônico
Auscultando a caverna
Do meu coração.
Eu acho que não posso mais.
Um pássaro
De hábitos de outono
Ele me murmura na razão
Que não será mais o mesmo,
Que já mudou
A posição dos seus astros,
Que está pronto
Para esconder-se meu sol.
Uma nêmesis de amnésia
Emerge no lugar do meu amor.
2018.09.30 4090 Un Némésis d'oubli émerge à la place de mon amour
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de mes étoiles,
C'est à peu près
De cacher ton soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de ton amour.
Le peur bat ses ailes
Dans mes entrailles.
C'est une chauve-souris supersonique
En auscultant la caverne
De mon cœur.
Je pense que je ne peux plus le faire.
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de tes étoiles,
C'est à peu près
De cacher mon soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de mon amour.
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de mes étoiles,
C'est à peu près
De cacher ton soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de ton amour.
Le peur bat ses ailes
Dans mes entrailles.
C'est une chauve-souris supersonique
En auscultant la caverne
De mon cœur.
Je pense que je ne peux plus le faire.
Un oiseau
Des habitudes automnales
Il me murmure dans la raison
Ce ne sera plus le même,
Ce qui a changé
La position de tes étoiles,
C'est à peu près
De cacher mon soleil
Un Némésis d'oubli
Émerge à la place de mon amour.
2018.09.30 4089 A nemesis of oblivion emerges in the place of my love
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of my stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of your sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of your love.
Fear flutters
In my deepest insides.
It's a supersonic bat
Ausculting the cavern
Of my heart.
I think I can’t anymore.
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of your stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of my sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of my love.
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of my stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of your sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of your love.
Fear flutters
In my deepest insides.
It's a supersonic bat
Ausculting the cavern
Of my heart.
I think I can’t anymore.
A bird
Of autumn habits
It mutters in my inner reason
That will not be the same anymore,
So far the position of your stars
Has changed,
That is pretty sure
The turn down of my sun.
A nemesis of oblivion
Emerges in the place of my love.
2018.09.30 4088 Una némesis de olvido emerge en el lugar de mi amor
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de mis astros,
Que a punto está
De ocultarse tu sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de tu amor.
El miedo aletea
En mis adentros.
Es murciélago supersónico
Auscultando la caverna
De mi corazón.
No creo que pueda más.
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de tus astros,
Que a punto está
De ocultarse mi sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de mi amor.
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de mis astros,
Que a punto está
De ocultarse tu sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de tu amor.
El miedo aletea
En mis adentros.
Es murciélago supersónico
Auscultando la caverna
De mi corazón.
No creo que pueda más.
Un pájaro
De hábitos otoñales
Me murmura en la razón
Que ya no será lo mismo,
Que ha cambiado
La posición de tus astros,
Que a punto está
De ocultarse mi sol.
Una némesis de olvido
Emerge en el lugar de mi amor.
2018.09.29 4087 La oleada de otoño viene
La oleada de otoño viene
Con sus hojas, con sus lluvias
Con su vientos revoloteando
Entre el verde de los árboles.
La oleada de otoño viene
Desarraigando pendiente abajo
Las carnes macilentas,
Los colgajos.
¿La oleada de otoño viene
Con su huracán de hojas
Y de lluvia
A limpiarme el alma,
A calar mis huesos,
A aliviar mi congoja?.
La oleada de otoño viene
Sin tu isla del tesoro,
Sin tu fantasía marina,
Sin tu baúl de perlas.
La oleada de otoño viene
A despojar mi nada,
Con su tsunami azul
Con su marejada,
Como fuego intempestivo
Como tempestad en llamas.
Con sus hojas, con sus lluvias
Con su vientos revoloteando
Entre el verde de los árboles.
La oleada de otoño viene
Desarraigando pendiente abajo
Las carnes macilentas,
Los colgajos.
¿La oleada de otoño viene
Con su huracán de hojas
Y de lluvia
A limpiarme el alma,
A calar mis huesos,
A aliviar mi congoja?.
La oleada de otoño viene
Sin tu isla del tesoro,
Sin tu fantasía marina,
Sin tu baúl de perlas.
La oleada de otoño viene
A despojar mi nada,
Con su tsunami azul
Con su marejada,
Como fuego intempestivo
Como tempestad en llamas.
2018.09.28 4086 Yo debería
Yo debería estar satisfecho
Y no seguir rodando
Aguas adentro
En este mar.
Yo debería hacer lo correcto
Y cortar las alas
A este pájaro insomne
Que devora mis ojos
Y me induce a anhelar.
Yo debería abrir mi plexo
Y dejar volar
Los suspiros desasosegantes
Que amarran las alas
De mis sueños
Y su trinar
Yo debería hacerme el muerto
Y dejar
Que pase la muerte
Grande
Y esperar la muerte
Pequeña
Junto a tu altar.
Y no seguir rodando
Aguas adentro
En este mar.
Yo debería hacer lo correcto
Y cortar las alas
A este pájaro insomne
Que devora mis ojos
Y me induce a anhelar.
Yo debería abrir mi plexo
Y dejar volar
Los suspiros desasosegantes
Que amarran las alas
De mis sueños
Y su trinar
Yo debería hacerme el muerto
Y dejar
Que pase la muerte
Grande
Y esperar la muerte
Pequeña
Junto a tu altar.
2018.09.28 4085 一个秋天的风景 【yīgè qiūtiān de fēngjǐng】
我的嘴和你的嘴
它们是桥梁,
一棵树,
一座山,
一条河。
一起
我们是,
从你的吻到我的吻,
一个秋天的风景。
它们是桥梁,
一棵树,
一座山,
一条河。
一起
我们是,
从你的吻到我的吻,
一个秋天的风景。
2018.09.27 4084 La timidez que me asusta
Si pudiera rascarme
Esa sensación
De desesperada ansiedad
Que me cubre como costra
Como si fuese un pericarpio imbricado
La parte externa de mi corazón.
Si pudiera atrapar
Esas maripositas que revolotean
En el transecto lineal
De mi estómago a mi lengua.
Si tuviera
La fuerza suficiente
Para agitar mi brazo derecho
Y arrojar como David
La piedra envuelta entre la honda
Para golpear el gigantesco Goliat
De la timidez que me asusta.
Si pudiera decirte
Cuánto me gustas,
Este cielo se despejaría
Y las nubes ahora grises
Resplandecerían en prístinos
Blancos y azules,
Se convertiría el témpano
De mi lengua
En un río cristalino
Arrastrando consigo el placer.
Esa sensación
De desesperada ansiedad
Que me cubre como costra
Como si fuese un pericarpio imbricado
La parte externa de mi corazón.
Si pudiera atrapar
Esas maripositas que revolotean
En el transecto lineal
De mi estómago a mi lengua.
Si tuviera
La fuerza suficiente
Para agitar mi brazo derecho
Y arrojar como David
La piedra envuelta entre la honda
Para golpear el gigantesco Goliat
De la timidez que me asusta.
Si pudiera decirte
Cuánto me gustas,
Este cielo se despejaría
Y las nubes ahora grises
Resplandecerían en prístinos
Blancos y azules,
Se convertiría el témpano
De mi lengua
En un río cristalino
Arrastrando consigo el placer.
2018.09.26 4083 Traza una línea a la altura de mi ecuador
Traza una línea
A la altura de mi ecuador
Y divide de forma fulminante
Mis endechas,
Del oriente
Al occidente
Ciérrame las brechas.
Sepárame con rayas paralelas
Y que según el canon de mi tierra,
La amargura no llegue
A juntarse con mis penas.
Colonízame
Con tus ramas verdes,
Desde mi cenit
A mi nadir
Y hazme florecer
Con tus mimos
Cuando llenes de tu polen
Mis trópicos repletos
De innumerables estrellas.
A la altura de mi ecuador
Y divide de forma fulminante
Mis endechas,
Del oriente
Al occidente
Ciérrame las brechas.
Sepárame con rayas paralelas
Y que según el canon de mi tierra,
La amargura no llegue
A juntarse con mis penas.
Colonízame
Con tus ramas verdes,
Desde mi cenit
A mi nadir
Y hazme florecer
Con tus mimos
Cuando llenes de tu polen
Mis trópicos repletos
De innumerables estrellas.
2018.09.25 4082 Anhelaba ser un río en tus orillas
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
La pupila lunar
Vio mi tristeza
Y quiso convertirla
En deseos de sollozar.
Anhelaba ser un río
En tus orillas.
Que encauzaras
Mis delirios,
Que corrigieras
Mi eufórico trinar.
Mis monedas arrojadas
Al fondo de tu pozo de la dicha
Encontraron el eco
Se habían ido tus aguas,
Secado tu manantial.
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
La pupila lunar
Vio mi tristeza
Y quiso convertirla
En deseos de sollozar.
Anhelaba ser un río
En tus orillas.
Que encauzaras
Mis delirios,
Que corrigieras
Mi eufórico trinar.
Mis monedas arrojadas
Al fondo de tu pozo de la dicha
Encontraron el eco
Se habían ido tus aguas,
Secado tu manantial.
La mañana iniciaba
Sin tu beso
Y ya mi cuerpo
Había rebasado
El punto de sequedad.
2018.09.24 4081 Tu mirada se curva
Mi navío vaga
Despacio
Por la circunscripción
De tu espalda,
Mientras yo soy lo mismo
Que un meteoro
Que se observa
Incandescente
En la distancia.
Quiero regalarte
Mis verdes hojas
Lanceoladas
Y que juntos vayamos
A cazar de noche,
Usando nuestras cerbatanas.
Pero tu mirada
Se curva
Y en mi pecho
Se replica
El vacío y la nada.
Despacio
Por la circunscripción
De tu espalda,
Mientras yo soy lo mismo
Que un meteoro
Que se observa
Incandescente
En la distancia.
Quiero regalarte
Mis verdes hojas
Lanceoladas
Y que juntos vayamos
A cazar de noche,
Usando nuestras cerbatanas.
Pero tu mirada
Se curva
Y en mi pecho
Se replica
El vacío y la nada.
2018.09.24 4080 Kiam vi komencis foriri de mi arbaro
Kiam luciolo
Ĝi malproksimigas de vi
Meze de la nokto,
Vi vidas ĝian lumon malpliiĝantan
Ĝis ĝi perdiĝas
Sur la horizonto.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Mia koro fermiĝis
Kiel folio de cekropio.
Tiuj estis tagoj, kiam
Aŭtuno komencis.
De mia amo de hieraŭ
La fumo dispelis
Kaj la sunsubiro
Kun ĝia inkandeska lumo
Ĝi pasigis la nokton.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Ĝi malproksimigas de vi
Meze de la nokto,
Vi vidas ĝian lumon malpliiĝantan
Ĝis ĝi perdiĝas
Sur la horizonto.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
Mia koro fermiĝis
Kiel folio de cekropio.
Tiuj estis tagoj, kiam
Aŭtuno komencis.
De mia amo de hieraŭ
La fumo dispelis
Kaj la sunsubiro
Kun ĝia inkandeska lumo
Ĝi pasigis la nokton.
Mia sento mallumiĝis sin
Kiam vi komencis foriri
De mia arbaro.
2018.09.24 4079 Quando hai iniziato ad alontanarti della mia foresta
Quando una lucciola
Si allontana da te
Nel mezzo della notte,
Vedi la sua luce che diminuisce
Fino a quando si è persa
All'orizzonte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta
Il mio cuore è chiuso
Come una foglia che si secca.
Erano giorni in cui
L'autunno aveva comminciato.
Dal mio amore di ieri
Il fumo si era dissipato
E il tramonto
Con la sua luce a incandescenza
Lasciò il posto alla notte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta.
Si allontana da te
Nel mezzo della notte,
Vedi la sua luce che diminuisce
Fino a quando si è persa
All'orizzonte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta
Il mio cuore è chiuso
Come una foglia che si secca.
Erano giorni in cui
L'autunno aveva comminciato.
Dal mio amore di ieri
Il fumo si era dissipato
E il tramonto
Con la sua luce a incandescenza
Lasciò il posto alla notte.
Il mio sentimento si fu spengendo
Quando hai iniziato ad alontanarti
Della mia foresta.
2018.09.24 4078 Quand tu as commencé à t'éloigner de ma forêt
Quand une luciole
Il s'éloigne de toi
Au milieu de la nuit,
Se voyez sa lumière diminuer
Jusqu'à ce qu'il soit perdu
À l'horizon
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Mon cœur s’est fermé
Comme une feuille de coulequin.
C'étaient des jours où
L'automne avait commencé.
De mon amour d'hier
La fumée s'était dissipée
Et le coucher du soleil
Avec sa lumière incandescente
Il a cédé la place à la nuit.
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Il s'éloigne de toi
Au milieu de la nuit,
Se voyez sa lumière diminuer
Jusqu'à ce qu'il soit perdu
À l'horizon
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
Mon cœur s’est fermé
Comme une feuille de coulequin.
C'étaient des jours où
L'automne avait commencé.
De mon amour d'hier
La fumée s'était dissipée
Et le coucher du soleil
Avec sa lumière incandescente
Il a cédé la place à la nuit.
Mon sentiment s'estompait
Quand tu as commencé à t'éloigner
De ma forêt
2018.09.23 4077 Cuando tú empezaste a alejarte de mi bosque
Cuando una luciérnaga
Se aleja de ti
En medio de la noche,
Ves su luz disminuyendo
Hasta que se pierde
En el horizonte.
Mi sentimiento se fue apagando
Cuando tú empezaste a alejarte
De mi bosque.
Mi corazón se cerró
Como una hoja de yagrumo.
Eran días en que ya
Había empezado el otoño.
De mi cariño de otrora
Se había disipado el humo
Y el tramonto
Con su incandescente luz
Dio paso a la noche.
Mi sentimiento se fue apagando
Cuando tú empezaste a alejarte
De mi bosque.
Se aleja de ti
En medio de la noche,
Ves su luz disminuyendo
Hasta que se pierde
En el horizonte.
Mi sentimiento se fue apagando
Cuando tú empezaste a alejarte
De mi bosque.
Mi corazón se cerró
Como una hoja de yagrumo.
Eran días en que ya
Había empezado el otoño.
De mi cariño de otrora
Se había disipado el humo
Y el tramonto
Con su incandescente luz
Dio paso a la noche.
Mi sentimiento se fue apagando
Cuando tú empezaste a alejarte
De mi bosque.
2018.09.22 4076 Irreflexiva pulsión
Uno puede pensar
Que algunas hojas son perennes
Y que primavera a primavera
El verde permanecerá
Como la enseña que ha de escudar
Los días de dolor.
Pero el verde se destiñe,
La esperanza puede palidecer.
Uno puede creer que lo que sigue
A las tardes de lluvia a torrentes
Es un esplendente sol
Y que el viento que viene del mar
Refrescará tu alma
Marchita de temor.
Pero el viento a veces se paraliza
Y otras se vuelve un turbión.
Uno puede desear
Salir al bosque y retornar
Con una cesta de setas
Sin reflexionar
Que la amanita muscaria,
Además de bella resulta mortal.
Entonces cuando tú ciernes
Separando paja de trigo,
Sopesando como Osiris
El corazón,
Verás que la vida es anhelo,
Es suspiro, es desvelo,
Es ansia desequilibrada,
Es irreflexiva pulsión.
Que algunas hojas son perennes
Y que primavera a primavera
El verde permanecerá
Como la enseña que ha de escudar
Los días de dolor.
Pero el verde se destiñe,
La esperanza puede palidecer.
Uno puede creer que lo que sigue
A las tardes de lluvia a torrentes
Es un esplendente sol
Y que el viento que viene del mar
Refrescará tu alma
Marchita de temor.
Pero el viento a veces se paraliza
Y otras se vuelve un turbión.
Uno puede desear
Salir al bosque y retornar
Con una cesta de setas
Sin reflexionar
Que la amanita muscaria,
Además de bella resulta mortal.
Entonces cuando tú ciernes
Separando paja de trigo,
Sopesando como Osiris
El corazón,
Verás que la vida es anhelo,
Es suspiro, es desvelo,
Es ansia desequilibrada,
Es irreflexiva pulsión.
2018.09.21 4075 Tu vino en mi lagar
Si tus soplidos no me acarician
Como el viento que resbala
Sobre las ondas del mar,
Mi vida habrá sido estéril.
No habré obtenido
De tu vino en mi lagar.
Así que ven al origen
De mi fuente
Para que bebas sin saciedad
De mi manantial.
Bien sabes que no tolero
El vacío en mi nidal,
Y que los huecos por dentro
Son una llama infernal.
Por eso es por lo que quiero
Que tus soplidos de sal
Adoben todo mi cuerpo,
Me bañen el sentimiento,
Me acaricien el pensamiento
Y destruyan todo mi mal.
Si tus soplidos no me acarician
Como el viento que resbala
Sobre las ondas del mar,
Mi vida habrá sido estéril.
No habré obtenido
De tu vino en mi lagar.
Como el viento que resbala
Sobre las ondas del mar,
Mi vida habrá sido estéril.
No habré obtenido
De tu vino en mi lagar.
Así que ven al origen
De mi fuente
Para que bebas sin saciedad
De mi manantial.
Bien sabes que no tolero
El vacío en mi nidal,
Y que los huecos por dentro
Son una llama infernal.
Por eso es por lo que quiero
Que tus soplidos de sal
Adoben todo mi cuerpo,
Me bañen el sentimiento,
Me acaricien el pensamiento
Y destruyan todo mi mal.
Si tus soplidos no me acarician
Como el viento que resbala
Sobre las ondas del mar,
Mi vida habrá sido estéril.
No habré obtenido
De tu vino en mi lagar.
2018.09.20 4074 No me alcanza
¡Ay qué no me alcanza
La envergadura
De mis alas!
Para abarcar
El abrazo
Que tengo
Ganas de darte
Sin dinero y sin precio,
Por amor al arte.
La envergadura
De mis alas!
Para abarcar
El abrazo
Que tengo
Ganas de darte
Sin dinero y sin precio,
Por amor al arte.
2018.09.20 4073 Karte einer Route
Meine Karte
Hat nur
Eine Route
In der Rippe
Ihrer Blätter.
Ich muss nicht
Um das Zentrum
Der hohen
Bergketten
Herumwandern,
Wenn nicht,
Werde ich mich direkt
An deine Hintern
Klammern.
Hat nur
Eine Route
In der Rippe
Ihrer Blätter.
Ich muss nicht
Um das Zentrum
Der hohen
Bergketten
Herumwandern,
Wenn nicht,
Werde ich mich direkt
An deine Hintern
Klammern.
2018.09.20 4072 Map of one route
My map
Only has
One route
In the midrib
Of its leaves.
I do not have to wander
Around the center
Of towering
Mountain ranges,
For sure,
I'll go straight
To cling
To your buttocks.
Only has
One route
In the midrib
Of its leaves.
I do not have to wander
Around the center
Of towering
Mountain ranges,
For sure,
I'll go straight
To cling
To your buttocks.
2018.09.20 4071 Carte d'un itinéraire
Ma carte
N’a qu'un
Itinéraire
Dans la nervure
De ses feuilles.
Je n'ai pas à me promener
Au centre
De hautes
Chaînes de montagnes,
Sinon,
Je vais aller
Directement
À tes derrières.
N’a qu'un
Itinéraire
Dans la nervure
De ses feuilles.
Je n'ai pas à me promener
Au centre
De hautes
Chaînes de montagnes,
Sinon,
Je vais aller
Directement
À tes derrières.
2018.09.20 4070 Mappa di un percorso
La mia mappa
Ha solo
Un percorso
Nella nervatura
Delle sue foglie.
Non girovagerò
Per il centro
Di altissime
Catene montuose,
Altrimenti,
Andrò dritto
Ad aggrapparmi
Ai tuoi fianchi.
Ha solo
Un percorso
Nella nervatura
Delle sue foglie.
Non girovagerò
Per il centro
Di altissime
Catene montuose,
Altrimenti,
Andrò dritto
Ad aggrapparmi
Ai tuoi fianchi.
2018.09.20 4069 Mapa de uma rota
Meu mapa
Tem apenas
Uma rota
Na nervura
De suas folhas.
Eu não tenho que vagar
Pelo centro
De elevadas
Cordilheiras,
Se não,
Eu vou direto
Para me aferrar
Aos seus peitos.
Tem apenas
Uma rota
Na nervura
De suas folhas.
Eu não tenho que vagar
Pelo centro
De elevadas
Cordilheiras,
Se não,
Eu vou direto
Para me aferrar
Aos seus peitos.
2018.09.19 4068 Mapa de una ruta
Mi mapa
Sólo tiene
Una ruta
En la nervadura
De sus hojas.
No he de vagar
Por el centro
De encumbradas
Cordilleras,
Si no,
Que iré directo
A aferrarme
A tus caderas.
Sólo tiene
Una ruta
En la nervadura
De sus hojas.
No he de vagar
Por el centro
De encumbradas
Cordilleras,
Si no,
Que iré directo
A aferrarme
A tus caderas.
2018.09.18 4067 Por dentro la sequía espantosa
La lluvia moja los pétalos
De mis flores exhibidas fuera,
Pero por dentro la sequía espantosa
Rasga sin contemplación mi tierra.
Me temo que en unos días,
En el cercano porvenir,
Estalle en mi piel la aridez,
Por culpa de la escasez
De tus besos, mimos y ternuras.
Se repliega mi piel reseca,
Se agrietan mis muros de papel.
Voy dando vueltas en tu meca,
Soy vigía en tu torre de babel.
¡Ay por dentro
Se me está volviendo
Un gigantesco mar de Aral!
Vuelo a ras de sol
Con mis alitas de cera,
Rozo el punto
De marchitamiento.
De seguro no llegaré
A la próxima primavera.
La lluvia moja los pétalos
De mis flores exhibidas fuera,
Pero por dentro la sequía espantosa
Rasga sin contemplación mi tierra.
Me temo que en unos días,
En el cercano porvenir,
Estalle en mi piel la aridez,
Por culpa de la escasez
De tus besos, mimos y ternuras.
Se repliega mi piel reseca,
Se agrietan mis muros de papel.
Voy dando vueltas en tu meca,
Soy vigía en tu torre de babel.
De mis flores exhibidas fuera,
Pero por dentro la sequía espantosa
Rasga sin contemplación mi tierra.
Me temo que en unos días,
En el cercano porvenir,
Estalle en mi piel la aridez,
Por culpa de la escasez
De tus besos, mimos y ternuras.
Se repliega mi piel reseca,
Se agrietan mis muros de papel.
Voy dando vueltas en tu meca,
Soy vigía en tu torre de babel.
¡Ay por dentro
Se me está volviendo
Un gigantesco mar de Aral!
Vuelo a ras de sol
Con mis alitas de cera,
Rozo el punto
De marchitamiento.
De seguro no llegaré
A la próxima primavera.
La lluvia moja los pétalos
De mis flores exhibidas fuera,
Pero por dentro la sequía espantosa
Rasga sin contemplación mi tierra.
Me temo que en unos días,
En el cercano porvenir,
Estalle en mi piel la aridez,
Por culpa de la escasez
De tus besos, mimos y ternuras.
Se repliega mi piel reseca,
Se agrietan mis muros de papel.
Voy dando vueltas en tu meca,
Soy vigía en tu torre de babel.
2018.09.17 4066 Hoy me hiciste damnificado
Hoy me hiciste damnificado
Y me tuve que retirar,
Levantando blancas banderas,
A mis caracolas ocultas,
Enroscarme hacia dentro.
El cielo dobló sus puertas,
En torno a mis goznes.
Se deshicieron en lo íntimo
Mis hilos.
Mi ilusión está desierta.
Cuando floreciste esta mañana
Y te diste vuelta en la cama
Mi alma quedó como muerta.
Porque había esperado
A la sombra de tus alas,
Atendiendo a tus trinos
Anhelando la validación
De tu mirada.
Y me tuve que retirar,
Levantando blancas banderas,
A mis caracolas ocultas,
Enroscarme hacia dentro.
El cielo dobló sus puertas,
En torno a mis goznes.
Se deshicieron en lo íntimo
Mis hilos.
Mi ilusión está desierta.
Cuando floreciste esta mañana
Y te diste vuelta en la cama
Mi alma quedó como muerta.
Porque había esperado
A la sombra de tus alas,
Atendiendo a tus trinos
Anhelando la validación
De tu mirada.
2018.09.16 4065 El sueño es como la muerte, tus brazos son como un lagar
El sueño es
Como la muerte,
Tus brazos son
Como un lagar.
Y me entregué
En los brazos
De tus sueños
Pensando que podría
Levemente despertar
Para dar
Mi declaración al mundo
Para enarbolar mi verdad
Pero tu aguijón era dulce
Y mi conciencia
Adormecida
Por tus labios iba
Llegué a la deriva
Hasta la mar.
El sueño es
Como la muerte,
Tus brazos son
Como un lagar,
En el que pisar
Mis jugos
Como un súcubo
Y yo intento
Sin éxito,
Por mis medios despertar.
Como la muerte,
Tus brazos son
Como un lagar.
Y me entregué
En los brazos
De tus sueños
Pensando que podría
Levemente despertar
Para dar
Mi declaración al mundo
Para enarbolar mi verdad
Pero tu aguijón era dulce
Y mi conciencia
Adormecida
Por tus labios iba
Llegué a la deriva
Hasta la mar.
El sueño es
Como la muerte,
Tus brazos son
Como un lagar,
En el que pisar
Mis jugos
Como un súcubo
Y yo intento
Sin éxito,
Por mis medios despertar.
2018.09.15 4064 La distancia se metió entre nosotros
La distancia
Se metió entre nosotros
Como una cuña
Entre dos antiguos
Mosaicos griegos,
Separando los adoquines
De los palacios
De nuestro imperio.
Desmanteló
Nuestra litera,
Que en un tiempo
Fue similar
A la de la reina de Saba.
Como su palanca de Arquímedes,
Fue removiendo tu luna y mi sol,
Hizo girar
En torno a un núcleo de nada,
Nuestras pléyades y nuestro orión.
El espacio crece
Como yerba en el patio
Del rey Nabucodonosor,
Y la locura me aparta,
He perdido el apetito,
Giro y gimo sin control.
La distancia se inserta
Entre nuestros cuerpos,
Como un tornillo abriendo espacio,
Aprieta como un torniquete.
Asfixia como una bolsa de plástico,
El oxigeno nos retiene.
La distancia sirve para hender
Escindir, separar, desunir
Nuestros días,
Nuestra alianza.
Perdimos nuestro punto de apoyo,
Se ha ido la ilusión.
Y hoy, sin jactancia,
Contemplamos desde cada borde,
Cómo se separa el mar rojo,
Al dictado de tu voz.
Se metió entre nosotros
Como una cuña
Entre dos antiguos
Mosaicos griegos,
Separando los adoquines
De los palacios
De nuestro imperio.
Desmanteló
Nuestra litera,
Que en un tiempo
Fue similar
A la de la reina de Saba.
Como su palanca de Arquímedes,
Fue removiendo tu luna y mi sol,
Hizo girar
En torno a un núcleo de nada,
Nuestras pléyades y nuestro orión.
El espacio crece
Como yerba en el patio
Del rey Nabucodonosor,
Y la locura me aparta,
He perdido el apetito,
Giro y gimo sin control.
La distancia se inserta
Entre nuestros cuerpos,
Como un tornillo abriendo espacio,
Aprieta como un torniquete.
Asfixia como una bolsa de plástico,
El oxigeno nos retiene.
La distancia sirve para hender
Escindir, separar, desunir
Nuestros días,
Nuestra alianza.
Perdimos nuestro punto de apoyo,
Se ha ido la ilusión.
Y hoy, sin jactancia,
Contemplamos desde cada borde,
Cómo se separa el mar rojo,
Al dictado de tu voz.
2018.09.14 4063 Yo me he ido oscureciendo
Desde que tú te has marchado
Yo me he ido oscureciendo
Como un cielo al atardecer
En los días de septiembre.
Ahora soy como un espejo
Que no refracta tu luz,
Mi rostro otrora radiante
Está sórdido y nublado.
En mi pecho hay una caverna.
Cada día soy más duro,
Cada día voy más sólo,
Cada día soy más turbio.
Desde que tú te has marchado
Yo me he ido oscureciendo
Como un mar al anochecer
En los días de septiembre.
Yo me he ido oscureciendo
Como un cielo al atardecer
En los días de septiembre.
Ahora soy como un espejo
Que no refracta tu luz,
Mi rostro otrora radiante
Está sórdido y nublado.
En mi pecho hay una caverna.
Cada día soy más duro,
Cada día voy más sólo,
Cada día soy más turbio.
Desde que tú te has marchado
Yo me he ido oscureciendo
Como un mar al anochecer
En los días de septiembre.
2018.09.13 4062 Imprescindible
Imprescindible
Quiero yo ser
En el espacio
De tu vida,
Como una barca
Para el pescador
En medio
De la Noche
Oscura.
Quiero yo ser
En el espacio
De tu vida,
Como una barca
Para el pescador
En medio
De la Noche
Oscura.
2018.09.12 4061 Diluvio de adrenalinas
El efecto sorpresa
De tu aparición
En mis cielos,
Cual si fuese
Del mítico apocalipsis
La narración,
Me hizo volver a creer
En el milagro
Que trae el diluvio
De adrenalinas
Con la que nos liamos
Al momento de beber
De la eucaristía
De cuerpos
En que devinimos
Tú y yo.
En nuestro encuentro
Resultó un huracán,
Nació de mi ombligo
Envuelto entre el deseo
De ver que tus ojos
Se entornaban
Mientras los gemidos
Escalaban los niveles
Del placer.
Sólo ahora,
Cuando escribo esto,
Hago público el ciclón
Que furiosamente
Nos arrastró.
De tu aparición
En mis cielos,
Cual si fuese
Del mítico apocalipsis
La narración,
Me hizo volver a creer
En el milagro
Que trae el diluvio
De adrenalinas
Con la que nos liamos
Al momento de beber
De la eucaristía
De cuerpos
En que devinimos
Tú y yo.
En nuestro encuentro
Resultó un huracán,
Nació de mi ombligo
Envuelto entre el deseo
De ver que tus ojos
Se entornaban
Mientras los gemidos
Escalaban los niveles
Del placer.
Sólo ahora,
Cuando escribo esto,
Hago público el ciclón
Que furiosamente
Nos arrastró.
2018.09.11 4060 Iluminar las catacumbas
Para que vuelva
A reverdecer
La vara de Aarón
En mi desierto.
Lo preciso es
Mirarme en tus ojos
De par en par,
Abrir mi pecho,
Deshacer de mí
Las penumbras.
Abastecerme
De tu placer,
Masajear
Mi pupila cansada
Contemplando tus ojos,
Iluminar las catacumbas.
A reverdecer
La vara de Aarón
En mi desierto.
Lo preciso es
Mirarme en tus ojos
De par en par,
Abrir mi pecho,
Deshacer de mí
Las penumbras.
Abastecerme
De tu placer,
Masajear
Mi pupila cansada
Contemplando tus ojos,
Iluminar las catacumbas.
2018.10.10 4059 Que me apartes de tu puerto
Qué importa
Que me apartes de tu puerto
Si mis barcas se desguazan
A la espera de tus besos,
Y yo sé en mi fuero interno
Que hay océanos a la espera
De que mueva mis navíos
Para darme sus secretos.
Qué me importa
Que me aísles de tu puerta
Si mis lazos se desatan
En abrazos a tu espera,
Si yo he visto que disfrutan
Otros organismos, otras fieras
Del refugio de mi cuerpo
De mi espacio, de mi vera.
Que me apartes de tu puerto
Si mis barcas se desguazan
A la espera de tus besos,
Y yo sé en mi fuero interno
Que hay océanos a la espera
De que mueva mis navíos
Para darme sus secretos.
Qué me importa
Que me aísles de tu puerta
Si mis lazos se desatan
En abrazos a tu espera,
Si yo he visto que disfrutan
Otros organismos, otras fieras
Del refugio de mi cuerpo
De mi espacio, de mi vera.
2018.09.09 4058 Dopamíname
Dopamíname
Como si fuese
El músculo de mi pecho
Y hazme latir
Como el tambor
Enloquecido
Con que celebra
El acantilado
La caricia del mar.
El anochecer emergerá
De entre tus nubes
Con una bocanada
De lluvia
Que bañará
Mi verde bosque
Con tus juguitos
De placer.
Dopamíname
Como si fuese
El músculo de mi pecho
Y hazme latir
Como el tambor
Enloquecido
Con que celebra
El acantilado
La caricia del mar.
Empápame
Por dentro
Y por fuera
Con tus aguas
Del placer,
Como lo hace el cauce
Del río cuando llegan
Las lluvias postreras.
Como si fuese
El músculo de mi pecho
Y hazme latir
Como el tambor
Enloquecido
Con que celebra
El acantilado
La caricia del mar.
El anochecer emergerá
De entre tus nubes
Con una bocanada
De lluvia
Que bañará
Mi verde bosque
Con tus juguitos
De placer.
Dopamíname
Como si fuese
El músculo de mi pecho
Y hazme latir
Como el tambor
Enloquecido
Con que celebra
El acantilado
La caricia del mar.
Empápame
Por dentro
Y por fuera
Con tus aguas
Del placer,
Como lo hace el cauce
Del río cuando llegan
Las lluvias postreras.
2018.09.08 4057 Donde el camino se bifurca
Es mejor que lleguemos
Como un viajero en la noche
Al punto de inflexión
Donde el camino
Se bifurca
Y tengamos que elegir
Si publicamos o no
Si escondemos o no
Estas mordidas suaves
En la espalda
Este juego de espadas
Este catálogo de mentiritas
Estas cartas marcadas.
Como un viajero en la noche
Al punto de inflexión
Donde el camino
Se bifurca
Y tengamos que elegir
Si publicamos o no
Si escondemos o no
Estas mordidas suaves
En la espalda
Este juego de espadas
Este catálogo de mentiritas
Estas cartas marcadas.
2018.09.07 4056 Tú eres como tórrido mar que rodea el atolón de mi ombligo
Tú eres
Como tórrido mar
Que rodea el atolón
De mi ombligo,
Con la tibieza
De tus besos
Anhelo existir
Por siglos,
Tu abrazo
Siempre tierno
Me seduce
A vivir contigo,
Me complazco
A mí mismo
En ser tu amigo,
Porque tu abrazo
Tierno y cálido
Me cubre
Como un abrigo.
Tú eres
Como tórrido mar
Que rodea el atolón
De mi ombligo.
Como tórrido mar
Que rodea el atolón
De mi ombligo,
Con la tibieza
De tus besos
Anhelo existir
Por siglos,
Tu abrazo
Siempre tierno
Me seduce
A vivir contigo,
Me complazco
A mí mismo
En ser tu amigo,
Porque tu abrazo
Tierno y cálido
Me cubre
Como un abrigo.
Tú eres
Como tórrido mar
Que rodea el atolón
De mi ombligo.
2018.09.06 4055 Tu marchita cornucopia
Aguardo con expectación
Tus abrazos y besos,
Tus mimos y ternura,
La apertura de tu raíz
Al costado de mi lengua,
Que me antepongas como alfombra
Tus cosechas tempranas
O las tardías.
Pero echo de menos
Tus sonrisas, tus miradas.
Aun no inicia la producción
De frutos,
De aquellas semillas que planté
En tu prado durante los días
De primavera,
¿Habrán caído quizás
Entre las piedras?
¿O crecieron entre espinos
Y robustos cardos
Para morir ahogadas en tu regazo?
¿Las han ahogado
Las fuertes hiedras?
¿Será que cayeron en el camino
Y fueron devoradas por las fieras?
Tu marchita cornucopia
Es lo único que veo
Cuando paseo
Tu expansión
Con mi mirada.
Tus abrazos y besos,
Tus mimos y ternura,
La apertura de tu raíz
Al costado de mi lengua,
Que me antepongas como alfombra
Tus cosechas tempranas
O las tardías.
Pero echo de menos
Tus sonrisas, tus miradas.
Aun no inicia la producción
De frutos,
De aquellas semillas que planté
En tu prado durante los días
De primavera,
¿Habrán caído quizás
Entre las piedras?
¿O crecieron entre espinos
Y robustos cardos
Para morir ahogadas en tu regazo?
¿Las han ahogado
Las fuertes hiedras?
¿Será que cayeron en el camino
Y fueron devoradas por las fieras?
Tu marchita cornucopia
Es lo único que veo
Cuando paseo
Tu expansión
Con mi mirada.
2018.09.05 4054 Las ansias
Eran tantas las ansias
Que tenía de soltarme
Contigo al espacio sideral,
Pero no pude desatar los nudos
Que me amarran a mi realidad.
Tantas fueron las ganas
Que tenía de zarpar
Contigo a circunnavegar,
Y no pude soltar las amarras
Que retienen mi verdad.
Tanta era la ambición
Que tenía de sobrevolar
Contigo las montañas y la mar,
Pero no pude aletear seguro
De mis alas de cera con tenacidad.
Y me mantuve atado
A la amargura, mi tortura,
Y me mantuve anclado
A mi cuadratura, mi armadura,
Y me mantuve enraizado
A mi atadura, mi locura.
Que tenía de soltarme
Contigo al espacio sideral,
Pero no pude desatar los nudos
Que me amarran a mi realidad.
Tantas fueron las ganas
Que tenía de zarpar
Contigo a circunnavegar,
Y no pude soltar las amarras
Que retienen mi verdad.
Tanta era la ambición
Que tenía de sobrevolar
Contigo las montañas y la mar,
Pero no pude aletear seguro
De mis alas de cera con tenacidad.
Y me mantuve atado
A la amargura, mi tortura,
Y me mantuve anclado
A mi cuadratura, mi armadura,
Y me mantuve enraizado
A mi atadura, mi locura.
2018.09.04 4053 Luciérnaga
Vaga la luciérnaga con su luz
En medio de la oscuridad
Y zarpan los barcos aún
Sin saber que la tormenta
Les abrazará.
Así mismo he partido
En busca de tu luz.
Me iluminará por dentro
Como un portentoso faro
Con su fosforescencia
Bienaventurada
Tu mirada.
Eres luciérnaga
En medio de mi oscuridad.
En medio de la oscuridad
Y zarpan los barcos aún
Sin saber que la tormenta
Les abrazará.
Así mismo he partido
En busca de tu luz.
Me iluminará por dentro
Como un portentoso faro
Con su fosforescencia
Bienaventurada
Tu mirada.
Eres luciérnaga
En medio de mi oscuridad.
2028.09.03 4052 Mi palacio de la memoria estaba completamente en llamas
Y cuando vi hacia tu recuerdo
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
Mi nuevo amor detonó
Cerca de tus depósitos
Una bomba de ternura
Que eliminó todo rastro
Del acervo de locura
Que me hiciste vivir.
Y cuando vi hacia tu recuerdo
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
Mi viejo amor que era tuyo
Fue devorado por las flamas
Tibias para el témpano
En que se convirtió
Entre tus prisiones
Mi humano corazón.
Y cuando vi hacia tu recuerdo
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
Mi nuevo amor detonó
Cerca de tus depósitos
Una bomba de ternura
Que eliminó todo rastro
Del acervo de locura
Que me hiciste vivir.
Y cuando vi hacia tu recuerdo
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
Mi viejo amor que era tuyo
Fue devorado por las flamas
Tibias para el témpano
En que se convirtió
Entre tus prisiones
Mi humano corazón.
Y cuando vi hacia tu recuerdo
Mi palacio de la memoria
Estaba completamente en llamas.
2018.09.02 4051 Tú entibias mis arterias
Tú entibias mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
Da lo mismo si somos
Furibundas olas,
O placenteras nubes
Convocadas por el turbión.
Tú entibias mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
Igual si galopamos salvajes
Por las estepas
O nos arrastramos
Con la lentitud de un caracol.
Tú entibias mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
No importa si reptamos
Como sierpes
O volamos con la rapidez
De un halcón.
Tú entibia mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna.
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
Da lo mismo si somos
Furibundas olas,
O placenteras nubes
Convocadas por el turbión.
Tú entibias mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
Igual si galopamos salvajes
Por las estepas
O nos arrastramos
Con la lentitud de un caracol.
Tú entibias mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna,
No importa si reptamos
Como sierpes
O volamos con la rapidez
De un halcón.
Tú entibia mis arterias
Con la dulce savia que emana
De tu mirada tierna.
2018.09.01 4050 La vorágine de tu aleteo
Mi vida que es finita
Debe rozar con algo,
Ese algo eres tú.
Fui arrastrado
Por el vórtice creado
Por el movimiento
De tu ala
Al borde
De mi universo.
La vorágine de tu aleteo
En torno a mis florecillas
Generó dentro de mí,
Este océano interior,
Este antidesierto,
Esta tundra, esta taiga,
Esta savia de madreselva.
Por eso sin escrúpulos te pido
Que batas frente a mí tus palmas,
Que me abraces con diestra ternura,
Que me protejas entre las plumas de tus alas.
Debe rozar con algo,
Ese algo eres tú.
Fui arrastrado
Por el vórtice creado
Por el movimiento
De tu ala
Al borde
De mi universo.
La vorágine de tu aleteo
En torno a mis florecillas
Generó dentro de mí,
Este océano interior,
Este antidesierto,
Esta tundra, esta taiga,
Esta savia de madreselva.
Por eso sin escrúpulos te pido
Que batas frente a mí tus palmas,
Que me abraces con diestra ternura,
Que me protejas entre las plumas de tus alas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)